خداوند:
عوامل خشم ١ فرار از جنگ:
كيفر ١؛ زشتى ٢؛ آثار ٣، ٤ نهج السعادة ٣/ ٧٨ ١٣٩- ٣- اذَا جاهَدَ مُحَمَّدٌ رَسُولُكَ عَدُوّاً لِدينِكَ تَلُوذُ بِهِ اسْرَتُهُ وَ تَحُفُّ بِهِ عِتْرَتُهُ كَانَّهُمُ النُّجُومُ الزَّاهِرَةُ اذا تَوَسَّطَهُمُ الْقَمَرُ الْمُنيرُ لَيْلَةَ تَمِّهِ!!! فَصَلَواتُكَ عَلى‌ مُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَ نَبِيّكَ وَ صَفِيِّكَ وَ خِيَرَتِكَ وَ الِهِ الطَّاهِرينَ، اىَّ مَنيعَةٍ لَمْ تَهدِمْها دَعْوَتُهُ؟ وَ اىَّ فَضيلَةٍ لَمْ تَنَلْها عِتْرَتُهُ؟ جَعَلْتَهُم خَيْرَ أَئِمَّةٍ اخْرِجَتْ لِلنَّاسِ يَاْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ يُجاهِدُونَ فى‌ سَبيلِكَ وَ يَتَواصَوْنَ بِدينِكَ.
تَشْهَدُ لَهُمْ وَ مَلائِكَتُكَ انَّهُمْ باعُوكَ أنفُسَهُم وَابتَذَلُوا مِنْ هَيْبَتِكَ ابْدانَهُم [كذا] شَعِثَةً رُؤُسَهُمْ، تَرِبَةً وُجُوهُهُمْ تَكادُ الارْضُ مِنْ طَهارَتِهِمْ انْ تَقْبِضَهُمْ الَيْها!!! وَ مِنْ فَضْلِهِمْ انْ تَميدَ بِمَنْ عَلَيْها هنگامى كه محمد (ص) فرستاده تو با دشمنان دين تو مى‌جنگيد، خانواده‌اش به او پناهنده مى‌شدند و عترت او دورش حلقه مى‌زدند؛ گويا آنان ستارگان درخشانى هستند كه ماه شب چهارده را در بر گرفته‌اند! (خداوندا!) درودهاى تو بر محمّد بنده، نبىّ، دوست مخلص و صميمى و برگزيده تو و خاندان پاكيزه‌اش! چه حصارهاى محكمى را كه دعوت او در هم نشكست! و چه فضيلتى كه عترت او به آن دست نيافت؟ (خدايا) تو آنان را بهترين پيشوايانى قرار دادى كه‌براى مردم آفريده شده‌اند، آنان (هستند كه) امر به‌معروف و نهى از منكر مى‌كنند؛ در راه تو مى‌جنگند و يكديگر را به دين تو سفارش مى‌كنند.