قلبى كه از ترس خدا لرزان است، همواره پايدار و با اطمينان است.
من همواره منتظر سرانجام حيله‌گرى شما مردم بصره بودم، و نشانه‌هاى فريب خوردگى را در شما مى‌نگريستم.
تظاهر به ديندارىِ شما، پرده‌اى ميان ما كشيد، ولى من با صفاى باطن، درون شما را مى‌خواندم.
من براى واداشتن شما به راه‌هاى حق، كه در ميان جادّه‌هاى گمراه كننده بود، به پا خاستم در حالى كه سرگردان بوديد و راهنمايى نداشتيد. تشنه كام هر چه زمين را مى‌كنديد قطره آبى نمى‌يافتيد.
امروز زبانِ بسته را به سخن مى‌آورم.
دُور باد رأىِ كسى كه با من مخالفت كند! از روزى كه حق به من نشان داده شد، هرگز در آن شكّ و ترديد نكردم! كناره‌گيرى من چونان حضرت موسى (ع) برابر ساحران است كه بر خويش بيمناك نبود، ترس او براى اين بود كه مبادا جاهلان پيروز شده و دولت گمراهان حاكم گردد.
امروز ما و شما بر سر دو راهى حقّ و باطل قرار داريم.
آن كس كه به وجود آب اطمينان دارد تشنه نمى‌ماند.
امير مؤمنان (ع) اين سخنان را در سال ٣٦ هجرى، بعد از فتح بصره و در پايان جنگ جمل خطاب به پيمان شكنان و به ويژه طلحه و زبير ايراد فرمود. اين دو نفر ابتدا با امام بيعت كردند، امّا بعد از مدتى بيعت خود را شكسته آتش جنگ جمل را عليه امام برافروختند.
حضرت ابتدا منزلت اهل بيت پيامبر و نقش ايشان را در هدايت آنان از تاريكى به نور و از ناچيزى به اعتلا و بلندى باز مى‌گويد و سپس درباره پيمان‌شكنىِ عهد شكنان سخن مى‌راند. ١ ١. شرح ابن ابى الحديد: ١/ ٢٠٩، شرح جعفرى: ٣/ ٢١ ١. نقش فرماندهى كل قوا، پيامبر اكرم (ص): مردم به دست پيامبر و خاندان‌