جز براى خدا نيست، در حالى كه مردم به زمامدارى نيك يا بد، نيازمندند، تا مؤمنان در سايه حكومت، به كار خود مشغول و كافران هم بهره‌مند شوند، و مردم در پرتو حكومت، زندگى كنند. به وسيله حكومت، بيت‌المال جمع‌آورى مى‌گردد و به كمك آن با دشمنان مى‌توان مبارزه كرد. جادّه‌ها أمن و امان، و حقّ ضعيفان از نيرومندان گرفته مى‌شود. نيكوكاران در رفاه و از دست بدكاران، در امان مى‌باشند. [در روايت ديگرى آمده، چون سخن آنان را درباره حكميّت شنيد فرمود:] منتظر حكم خدا درباره شما هستم.
[نيز فرمود:] امّا در حكومت پاكان، پرهيزكار به خوبى انجام وظيفه مى‌كند، ولى در حكومت بدكاران، ناپاك از آن بهره مى‌برد تا مدّتش سرآيد و مرگش فرا رسد.
در سال ٣٨ هجرى هنگاميكه حضرت على (ع) از جنگ صفين به كوفه برگشتند؛ زرعة بن برج طائى و حرقوص بن‌زهير تميمى ذوالثديه (از خوارج نهروان)، با صداى بلند گفتند: «لا حكم الا للّه» و از هر طرف مسجد اين جمله شنيده شد.
حضرت در جواب آنان اين خطبه را ايراد فرمود. ١ ١. شرح خويى، ٤/ ١٨٢.
١. پاسخ به شبهات نيروها: از وظايف فرماندهى كل قوا و فرماندهان رده‌هاى پايين‌تر، رفع شبهه از اذهان رزمندگان است.
آن گاه كه خوارج گفتند حكومت تنها از آن خداست (و مقصودشان آن بود كه كسى در روى زمين نبايد حاكم بر مردم باشد)، امير مؤمنان (ع) فرمود: اين جمله درست است، ولى از آن، سوء استفاده مى‌شود. البته بايد فرمان و قانونِ الهى باشد، ولى بايد يك نفر از بين مردم به عنوان حاكم اسلام انتخاب و قانون الهى را اجرا كند.
كَلِمَةُ حَقٍّ يُرَادُ بِهَا بَاطِلٌ نَعَمْ إِنَّهُ لَا حُكْمَ إِلَّا لِلَّهِ وَ لَكِنَّ هَؤُلَاءِ يَقُولُونَ لَا إِمْرَةَ إِلَّا لِلَّهِ‌