وَ سَأَلُتمُونِي التَّطْوِيلَ دِفَاعَ ذِي الدَّيْنِ الْمَطُولِ لَا يَمْنَعُ الضَّيْمَ الذَّلِيلُ وَ لَا يُدْرَكُ الْحَقُّ إِلَّا بِالْجِدِّ أَيَّ دَارٍ بَعْدَ دَارِكُمْ تَمْنَعُونَ وَ مَعَ أَيِّ إِمَامٍ بَعْدِي تُقَاتِلُونَ الْمَغْرُورُ وَ اللَّهِ مَنْ غَرَرْتُمُوهُ وَ مَنْ فَازَ بِكُمْ فَقَدْ فَازَ وَ اللَّهِ بِالسَّهْمِ الْأَخْيَبِ وَ مَنْ رَمَى بِكُمْ فَقَدْ رَمَى بِأَفْوَقَ نَاصِلٍ أَصْبَحْتُ وَ اللَّهِ لَا أُصَدِّقُ قَوْلَكُمْ وَ لَا أَطْمَعُ فِي نَصْرِكُمْ وَ لَا أُوعِدُ الْعَدُوَّ بِكُمْ مَا بَالُكُمْ مَا دَوَاؤُكُمْ مَا طِبُّكُمْ الْقَوْمُ رِجَالٌ أَمْثَالُكُمْ أَ قَوْلًا بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ غَفْلةً مِنْ غَيْرِ وَرَعٍ وَ طَمَعاً فِي غَيْرِ حَقٍّ؟
اى مردم كوفه، بدن‌هاى شما در كنار هم، امّا افكار و خواسته‌هاى شما پراكنده است؛ سخنان ادّعايى شما، سنگ‌هاى سخت را مى‌شكند، ولى رفتار سُست شما دشمنان را اميدوار مى‌سازد؛ در خانه‌هايتان كه نشسته‌ايد، ادّعاها و شعارهاى تند سر مى‌دهيد، امّا در روز نبرد، مى‌گوييد: اى جنگ! از ما دور شو، و فرار مى‌كنيد.
آن كس كه از شما يارى خواهد، ذليل و خوار است، و قلب رها كننده شما آسايش ندارد. بهانه‌هاى نابخردانه مى‌آوريد، چون بدهكارانِ خواهانِ مهلت، از من مهلت مى‌طلبيد و براى مبارزه سُستى مى‌كنيد.
بدانيد كه افراد ضعيف و ناتوان هرگز نمى‌توانند ظلم و ستم را دور كنند، و حق، جز با تلاش و كوشش به دست نمى‌آيد.
شما كه از خانه خود دفاع نمى‌كنيد چگونه از خانه ديگران دفاع مى‌نماييد؟ و با كدام امام پس از من به مبارزه خواهيد رفت؟. به خدا سوگند! فريب خورده، آن كس كه به گفتار شما مغرور شود.
كسى كه به اميد شما به سوى پيروزى رود، با كندترين پيكان به ميدان آمده است، و كسى كه بخواهد دشمن را به وسيله شما هدف قرار دهد، با تيرى شكسته، تيراندازى كرده است!.