مَنْ بَعْدَهُمْ. اللّهُمّ عَقِّمْ أَرْحَامَ نِسَائِهِمْ، وَ يَبِّسْ أَصْلَابَ رِجَالِهِمْ، وَ اقْطَعْ نَسْلَ دَوَابِّهِمْ وَ أَنْعَامِهِمْ، لَا تَأْذَنْ لِسَمَائِهِمْ فِي قَطْرٍ، وَ لَا لِأَرْضِهِمْ فِي نَبَاتٍ.
بار خداوندا با برآورده شدن اين خواسته‌ها (دل بريدن مسلمانان از دنيا و توجه به عالم آخرت) دشمنان آنها را درهم بشكن و جنگ قدرت دشمنانشان را از دامن آنان كوتاه فرما و بين آنها و سلاحشان جدايى افكن و بندهاى دلشان را از هم بگسل و ميان آنان و توشه‌هايشان فاصله انداز و در راهها سرگردانشان نما و از مقصد گمراهشان ساز و امداد و كمك را از ايشان قطع فرما و از نفراتشان بكاه و دلشان را از ترس آكنده ساز و دستشان را از مرزداران باز دار و زبانشان را از گفتار كوتاه كن و با شكست سپاه جلودار، عقبه دشمن را متفرق نما و شكست آنان را موجب فرار پيروايشان قرار ده و با خوارى آنان طمع دشمنان بعدى را قطع فرما. خدايا رحم زنانشان را عقيم ساز و آب پشت مردانشان را خشك، و نسل چهارپايان و مركب‌هايشان را برانداز، اجازه نده بر آسمانشان ابرى باران‌زا پديد آيد و نه بر زمينشان گياهى برويد.
١. عدم دلبستگى به دنيا و اخلاص رزمندگان عامل شكست دشمن: كلمه «ذلك» اشاره به بخش قبلى دعا دارد كه در آن رهايى رزمندگان از دلبستگى‌هاى مادى دلدادگى ايشان به پاداشهاى اخروى خواسته شده بود. امام سجاد (ع) در اين بخش با شمارش آثار استجابت اين دعا، آن را زمينه ساز نابودى دشمن معرفى كرده است.
افْلُلْ بِذَلِكَ عَدُوَّهُمْ ...
٢. ناتوان ساختن ماشين جنگى دشمن: كوتاه شدن دست دشمن كنايه از ضعف و ناتوانى او است؛ براى پيروزى در جنگ افزون بر تقويت نيروى خود بايد به‌