خدمت امام رسيده عرض مى‌كند: آيا آبى هست كه با آن بر دشمنان خدا و رسول خدا توان گيرم؟
اين سخن نشان دهنده آن است كه اگر مؤمنان راستين در جبهه نبرد درخواستى مطرح مى‌كنند، آن درخواست در مسير انجام وظايف و وصول به اهداف است و سخنى از خواستها و علايق شخصى در ميان نيست.
٢. بشارت به شهادت، شوق نبرد و عامل صبر آفرين مؤمنان راستين: امام حسين (ع) از آنجا كه به بصيرت و ايمان برادرزاده‌اش اطمينان دارد با بشارت به بهشت و وعده وصول به مقام قرب رسول اكرم (ص) او را تشويق به صبر و نبرد مى‌كند.
احمد بن الحسن نيز مجدداً پاى در ميدان كارزار مى‌گذارد و مى‌رزمد تا به شرف شهادت نايل مى‌شود. بشارت به شهادت، همواره عامل تشويق مؤمنان به جهاد و تقويت صبر و استقامت در آنهاست.
يَا بُنَىَّ اصْبِر قَليلًا تَلقَى جَدَّكَ مُحَمَّداً المُصْطَفى‌ (ص) فَيَسْقِيَكَ شَرْبَةً لَاتَظْمَا بَعْدَهَا أَبَداً؟
٣. ضرورت وجود روابط عاطفى بين فرمانده و نيروها در صحنه‌هاى نبرد: احمد بن الحسن از امام عصر و فرمانده خويش با تعبير «يا عمّاه» خطاب مى‌كند و حضرت در پاسخ مى‌فرمايد: «يا بُنىّ».
اين‌گونه لحن خطابى حاكى از آن است كه در اين عرصه جاى تحكم و امر نيست بلكه محل بروز عواطف است و فرماندهان بايد زمينه‌اى فراهم سازند كه اين عواطف نيز بروز يابد؛ همان‌گونه كه حضرت ابوالفضل در لحظات آخر از تعبير «يا اخا ادرك اخاك» استفاده كرد.
يَا عَمَّاهُ ... يَا بُنَىَّ ...
احمد بن حسن بن على (ع): ١، ٢، ٣ استقامت:
عوامل ٢ شهادت:
آثار بشارت به ٢ فرمانده كل قوا (امام حسين (ع)):
آثار بشارت ٢؛ روابط عاطفى ٣ مجاهدان:
فلسفه خواسته‌هاى ١؛ عوامل تشويق ٢؛ مهربانى با ٣