روايت ١٠٢ ١٥٤- ١- فَقام (ع) فَحَمِدَ اللَّهَ وَ اثْنى عَلَيْهِ بِما هُوَ اهْلُهُ وَ قالَ:
يا اهْلَ الْكُوفَةِ انْتُم الْاحِبَّةُ الْكُرَمَاءُ، وَ الشِّعَارُ دُونَ الدِّثَارِ، فَجِدُّوا فِى احْيَاءِ ما دَثَرَ بَيْنَكُمْ، وَ تَسهيلِ ما تَوَعَّرَ عَلَيْكُمْ.
الا انَّ الْحَرْبَ شَرُّها ذَريعٌ، وَطَعْمُها فَظيعٌ، وَهِىَ جُرَعٌ مُسْتَحْسَاةٌ، فَمَنْ اخَذَ لَهَا اهِبَّتَهَا وَاسْتَعَدَّ لَهَا عُدَّتَهَا وَ لَم يَألَمْ كُلُومَهَا عِندَ حُلُولِهَا فَذَاكَ صَاحِبُهَا، وَ مَن عَاجَلَهَا قَبْلَ اوَانِ فُرْصَتِهَا وَاسْتِبْصَارِ سَعْيِهِ فِيهَا فَذَاكَ قَمَنٌ أَنْ لايَنفَعَ قَوْمَهُ وَ انْ يُهْلِكَ نَفْسَهُ، نَسْأَلُ اللَّهَ بِقُوَّتِهِ انْ يُدْعِمَكُمْ بِالْفِئَةِ.
(- در جنگ صفين چون اميرمؤمنان (ع) با مردم كوفه سخن گفت و آنان را به نبرد با معاويه و همدستانش برانگيخت، (امام) حسن (ع) را فرمود تا با مردم سخن گويد. و او سخن گفت. سپس (امام) حسين (ع) را فرمود.)
او نيز برخاسته پس از حمد و ثناى شايسته الهى گفت: اى كوفيان! شما دوستان بزرگواريد، شما (چون) لباس زيرين (خودى) هستيد، نه (چون) لباس رو (بيگانه). پس در احياى آنچه در ميان شما از بين رفته و آسان ساختن آنچه بر شما سخت افتاده است بكوشيد.