نهج السعادة ٢/ ٢٠٧ ١٣٨- ٢- وَلْيَعْلَمِ المُنْهَزِمُ انَّهُ مُسْخِطُ لِرَبِّهِ وَ مُوبِقٌ نَفْسَهُ، وَ فِى الْفِرَارِ مَوجِدَةُ اللَّهِ عَلَيْهِ، وَالذُّلُّ اللَّازِمُ له، وَالْعَارُ الْبَاقِى، وَاعْتِصَارُ الْفَي‌ء مِنْ يَدِهِ وَ فَسَادُ الْعَيْشِ انَّ الْفَارَّ لَايَزِيدُ الْفِرَارُ فِى عُمْرِهِ.
و فرارى بداند كه خشم پروردگار را بر مى‌انگيزد و خود را به تباهى مى‌كشد. فرار مايه قهر پروردگار، و ذلّت حتمى و ننگ ابدى است.
از حق و روزى انسان مى‌كاهد و زندگى را به كامش تلخ مى‌كند. عمر فرارى كوتاه است و خداوند از او ناخشنود. مرگ آدمى‌پيش از نزول اين بلاها رواست و از الفت بدين عقوبتها و تحمل اين مصيبتها آسان‌تر است.
١. فرار از جنگ، عامل خشم خداوند: على (ع) خطاب به آنها كه از جنگ مى‌گريزند فرمود: ... فرارى بداند كه خشم خداوند را بر مى‌انگيزد و مايه قهر پروردگار است.
وَلْيَعْلَمِ المُنْهَزِمُ انَّهُ مُسْخِطُ رَبِّهِ‌ ٢. قبح فرار از جنگ: فرار از جنگ نزد خداوند فعلى مذموم است چرا كه قهر خداوند را به دنبال دارد و باعث تباهى وى مى‌گردد.
انَّهُ مُسْخِطُ رَبِّهِ ... مُوجِدَةُ اللَّهِ عَلَيْهِ‌ ٣. ننگ ابدى، نتيجه فرار از جنگ: فرد متخلّفى كه از جنگ مى‌گريزد، ذلت و ننگ ابدى را براى خود فراهم مى‌كند.
وَالذُّلُّ اللَّازِمُ، وَالْعَارُ الْبَاقِى‌ ٤. فرار از جبهه موجب طولانى شدن عمر نمى‌گردد: فرارى به زعم و گمان خود، با فرارش مى‌خواهد به عمر خود افزايش دهد و عمرى طولانى داشته باشد. حضرت فرمود: فرارى بر عمرش افزوده نمى‌شود.
وَ انَّ الْفارَّ لايَزيدُ الْفِرارُ فِي عُمْرِهِ‌ جهاد در جهاد در آيينه روايت(ج‌١) ٣٧٦ غررالحكم ٢/ ٦٤٩ ص : ٣٧٦