امنيت كشورت در صلح تأمين مى‌شود. اما از پس صلح، از دشمن سخت بر حذر باش كه گاهى براى غافلگير كردنت خود را به تو نزديك مى‌كند. پس جانب احتياط فرو مگذار و خوش‌بينى را از خود بران. و اگر با دشمن پيمانى بستى تا او را در پوشش پناه خويش بگيرى، به پيمان خود وفادار بمان و ذمه‌ات را با امانت كامل پاس دار و جان خود را سپر عهد و پيمان خويش ساز كه در ميان واجبات خداوندى، بزرگ شمردن وفاى به عهد بزرگ‌ترين است و ملتها، به رغم جدايى گرايشها و پراكندگى بينشها در اين مورد همداستان‌اند، تا آنجا كه مشركان نيز پيش از مسلمانان در روابطشان بدان پايبند بودند، كه از پى‌آمدهاى پيمان شكنى، تجربه‌هاى تلخى داشتند.
پس به تعهد خود خيانت مكن و پيمان خويش مشكن و در صلح فريب دشمن را آهنگ مكن كه جز نادان نگون‌بخت كسى بر خدا چنين گستاخى نكند، و خداوند عهد و ذمه خود را فضاى امنى رقم زده است، با مهر خويش پرتوش را ميان بندگانش گسترده و حريميش ساخته، كه در آن پناه گيرند و در سايه‌اش بيارمند. پس در آن جايى براى دغلكارى، فريب و نيرنگ نيست. مباد كه قراردادى را امضا كنى كه در آن براى بهانه تراشى جايى گذارى. و پس از محكم كارى در تنظيم قرارداد، ديگر به قراين خارجى به هيچ روى تكيه مكن و هيچ تنگنايى كه از ناحيه التزام به فرمان خدا برايت پيش آمده است بر آنت واندارد كه به ناحق در پى گسستنش برآيى كه ايستادگى در تنگناى جريانى كه همواره اميد گشايشى در آن- با عاقبت برتر- هست، بهتر از خيانتى است كه نگران كيفرش باشى و از جانب خدا چنان مورد پيگرد قرارگيرى كه در دنيا و روز بازپسين پوزش خواهى نتوانى.