غنايمى كه از آنِ همه مسلمانان است و آن را به زور نيزه‌ها و اسبان خود به دست آورده‌اند و بر سر آن خون داده‌اند، به سران عرب قوم خويش بخشيده‌اى.
سوگند به آن كه دانه را شكافت و جان را آفريد، چنانچه اين خبر راست باشد، نزد من خود را سبك مايه كرده و از ارزش خود كاسته‌اى.
حق پروردگار را ضايع مكن و خوار مشمار، دنياى خويش با نابودى دين خود آبادان مساز وگرنه در شمار بازنده‌ترين كسان خواهى بود.
آگاه باش كه حق همه مسلمانانى كه نزد تو و ما هستند در سهمى كه از بيت‌المال دارند يكسان است، همه اموال در نزد من گرد مى‌آيد، و من ميان همگان تقسيم مى‌كنم.
١. غنايم جنگى امانتى در نزد رزمندگان: هر آنچه مجاهدان در جنگ به غنيمت مى‌گيرند، به تمام مسلمانان تعلق دارد. بنابراين فرمانده، حق ندارد از اموال عمومى و غنايم به دوستان و نزديكانش بذل و بخشش كند. امام (ع) به مصقلة بن هبير (كارگزار خويش) چنين نوشت: تو، غنايمى را كه از آن همه مسلمانان است و آن را به زور نيزه‌ها و اسبان خود به دست آورده‌اند و بر سر آن خون داده‌اند، به سران عربِ قومِ خويش بخشيده‌اى. به خدا سوگند، خود را نزد من سبك مايه كرده‌اى، حق خداوند را ضايع مكن و دنياى خويش را با نابودى دين خود آباد مساز كه در شمار بازنده‌ترين كسان خواهى بود.
بَلَغَنِي عَنْكَ ... أَنَّكَ تَقْسِمُ فَيْ‌ءَ الْمُسْلِمِينَ الَّذِي حَازَتْهُ رِمَاحُهُمْ وَ خُيُولُهُمْ وَ أُرِيقَتْ عَلَيْهِ دِمَاؤُهُمْ ...
٢. استفاده از غنايم جنگى منوط به مجوز فرمانده كل قوا: غنايم جنگ در اختيار فرمانده كل قوا قرار مى‌گيرد. و تقسيم و راه مصرف آن در دست او مى‌باشد.
امام (ع) فرمود: «همه اموال و غنايم در نزد من گرد مى‌آيد، و من ميان همگان تقسيم مى‌كنم.» يَرِدُونَ عِنْدِي عَلَيْهِ وَ يَصْدُرُونَ عَنْهُ‌