از شما جدا مى‌گردم. اگر ماندم خود اختيار خون خويش را دارم و اگر بميرم، مرگ وعده‌گاه من است. اگر عفو كنم، براى من نزديك شدن به خدا، و براى شما نيكى و حسنه است، پس عفو كنيد. «آيا دوست نداريد خدا شما را بيامرزد؟» به خدا سوگند! همراه مرگ چيزى به من روى نياورده كه از آن خشنود نباشم، و نشانه‌هاى آن را زشت بدانم، بلكه من چونان جوينده آب در شب كه ناگهان آن را بيابد. يا كسى كه گمشده خود را پيدا كند، از مرگ خرسندم كه: «و آنچه نزد خداست براى نيكان بهتر است.» ١. شهادت، آرزوى ديرينه اميرمؤمنان (ع): امام على (ع) با تمام عظمتش در آرزوى شهادت لحظه شمارى مى‌كند و از دور ماندن از آن نگران و غمگين است. يك بار در جنگ احد بشارت آن را از زبان پيامبر (ص) شنيد و خوشحال شد. در بستر شهادت فرمود: «سوگند به خدا هيچ حادثه ناگوارى بر من رخ نداده است.
من اكنون در همان حالى هستم كه مى‌خواستم و در آرزوى يافتن آن بودم. مانند كسى كه دنبال آب مى‌رود و آن را مى‌يابد.» (من هم شهادت را يافتم!) اين يعنى تسليم محض خدا بودن كه از خود هيچ اراده‌اى ندارد، جز آنچه خدا خواسته است. چون از جانب محبوب است، مطلوب مى‌باشد و تلخ و شيرين هر دو در كام او شيرين است.
وَ اللَّهِ مَا فَجَأَنِي مِنَ الْمَوْتِ وَارِدٌ كَرِهْتُهُ وَ لَا طَالِعٌ أَنْكَرْتُهُ وَ مَا كُنْتُ إِلَّا كَقَارِبٍ وَرَدَ وَ طَالِبٍ وَجَدَ شهادت:
آرزوى ١ فرمانده كل قوا (على (ع)):
شهادت‌طلبى ١ نامه ٢٨ ٩٥- ٩٥- ... وَ زَعَمْتَ أَنَّ أَفْضَلَ النَّاسِ فِي الْإِسْلَامِ فُلَانٌ وَ فُلَانٌ فَذَكَرْتَ أَمْراً إِنْ تَمَّ اعْتَزَلَكَ كُلُّهُ وَ إِنْ نَقَصَ لَمْ يَلْحَقْكَ ثَلْمُهُ وَ مَا