نامه ١٢ ٨٨- ٨٨- اتَّقِ اللَّهَ الَّذِي لَا بُدَّ لَكَ مِنْ لِقَائِهِ وَ لَا مُنْتَهَى لَكَ دُونَهُ وَ لَا تُقَاتِلَنَّ إِلَّا مَنْ قَاتَلَكَ وَ سِرِ الْبَرْدَيْنِ وَ غَوِّرْ بِالنَّاسِ وَ رَفِّهْ فِي السَّيْرِ وَ لَا تَسِرْ أَوَّلَ اللَّيْلِ فَإِنَّ اللَّهَ جَعَلَهُ سَكَناً وَ قَدَّرَهُ مُقَاماً لَا ظَعْناً فَأَرِحْ فِيهِ بَدَنَكَ وَ رَوِّحْ ظَهْرَكَ فَإِذَا وَقَفْتَ حِينَ يَنْبَطِحُ السَّحَرُ أَوْ حِينَ يَنْفَجِرُ الْفَجْرُ فَسِرْ عَلَى بَرَكَةِ اللَّهِ فَإِذَا لَقِيتَ الْعَدُوَّ فَقِفْ مِنْ أَصْحَابِكَ وَسَطاً وَ لَا تَدْنُ مِنَ الْقَوْمِ دُنُوَّ مَنْ يُرِيدُ أَنْ يُنْشِبَ الْحَرْبَ وَ لَا تَبَاعَدْ عَنْهُمْ تَبَاعُدَ مَنْ يَهَابُ الْبَأْسَ حَتَّى يَأْتِيَكَ أَمْرِي وَ لَا يَحْمِلَنَّكُمُ شَنَ‌آنُهُمْ عَلَى قِتَالِهِمْ قَبْلَ دُعَائِهِمْ وَ الْإِعْذَارِ إِلَيْهِمْ.
تقوا را در پيشگاه خداوندى پاس دار كه ناگزير ديدار او را در پيش دارى و پيش از آن، راه تو به پايان نخواهد رسيد.
هرگز جز با آن كه با تو پيكار آغازيده است پيكار مكن، و زمان حركت لشگريان را در دو خنكا (بام و شام) قرار ده و به نيمروز لشگريان را فرود آر و فرصت آسودن ده، و در مسير حركت نيز رفاه آنان را پاس بدار.
در بخش‌هاى آغازين شب حركت مكن، چه خداوند براى سكون و آرامشش ساخته، زمان اقامتش رقم زده است، نه زمان كوچ. پس تو نيز در آغازين بخش شب تن خويش را آسايش ده و در بستر خواب بياساى. و چون دميدن سحر، يا سر زدن فجر را دريافتى با بركتى كه خداوند در اين وقت قرار داده است، حركت را آغاز كن.
چون با دشمن رو در رو شدى، در ميان ياران بايست- نه چنان به دشمن نزديك شو كه جنگ افروزان را مانى، و نه چنان فاصله گير كه گويى از جنگ هراس دارى- تا آن كه فرمان مرا دريافت كنى.
هرگز مبادا كه دشمنى شان برانگيزدت كه پيش از دعوت آنان به راه حق و اتمام حجت، پيكار را بياغازى.