به خدا سوگند، شتاب او در برپا كردن جنگ، جز هراس از بازخواست خون عثمان نيست.
وَ اللَّهِ مَا اسْتَعْجَلَ مُتَجَرِّداً لِلطَّلَبِ بِدَمِ عُثَمانَ ... فَأَرَادَ أَنْ يُغَالِطَ ٤. افشاى راهكارهاى دشمن: جنگ افروزان جنگ جمل، «خونخواهى عثمان» را راهكار خود قرار داده، جنگ جمل را به راه انداختند؛ همان گونه كه آتش افروزان جنگ صفين نيز چنين كردند. حال آن كه خود، موضع آشكارى در قبال عثمان از خود نشان ندادند؛ چرا كه عثمان اگر ظالم بود، بايد او را طرد مى‌كردند و اگر مظلوم بود، بايد از وى دفاع مى‌نمودند و در حالت سوم، اگر نسبت به او شك و ترديد داشتند، لازم بود از او كناره مى‌گرفتند و سرنوشت او را به دست مردم مى‌سپردند. ولى آنان هيچ يك از اين سه راه را برنگزيدند و راه چهارمى را در پيش گرفتند؛ يعنى جنگ.
وَ اللَّهِ مَا صَنَعَ فِي أَمْرِ عُثَمانَ وَاحِدَةً مِنْ ثَلَاثٍ ... وَ جَاءَ بِأَمْرٍ لَمْ يُعْرَفْ بَابُهُ وَ لَمْ تَسْلَمْ مَعَاذِيرُهُ‌ تاكتيك:
خدعه ٣ جنگ جمل: ٣، ٤ دشمنان:
افشاى تاكتيك ٤ طلحه: ٣ عثمان: ٤ فرمانده كل قوا (على (ع)):
شجاعت ١؛ خداباورى ٢ خطبه ١٧٧ ٦٧- ٦٧- فَأَجْمَعَ رَأْيُ مَلَئِكُمْ عَلَى أَنِ اخْتَارُوا رَجُلَيْنِ فَأَخَذْنَا عَلَيْهِمَا أَنْ يُجَعْجِعَا عِنْدَ الْقُرْآنِ وَ لَا يُجَاوِزَاهُ وَ تَكُونُ أَلْسِنَتُهُمَا مَعَهُ وَ قُلُوبُهُمَا تَبَعَهُ فَتَاهَا عَنْهُ وَ تَرَكَا الْحَقَّ وَ هُمَا يُبْصِرَانِهِ وَ كَانَ الْجَوْرُ هَوَاهُمَا وَ الِاعْوِجَاجُ رَأْيَهُمَا وَ قَدْ سَبَقَ اسْتِثْنَاؤُنَا عَلَيْهِمَا فِي الْحُكْمِ بِالْعَدْلِ وَ الْعَمَلِ بِالْحَقِّ سُوءَ رَأْيِهِمَا وَ جَوْرَ حُكْمِهِمَا وَ الثِّقَةُ فِي أَيْدِينَا لِأَنْفُسِنَا حِينَ خَالَفَا سَبِيلَ الْحَقِّ وَ أَتَيَا بِمَا لَا يُعْرَفُ مِنْ مَعْكُوسِ الْحُكْمِ.