اين بخش، (بند ٧ تا ١٠)، جنايات اصحاب جمل و گمراهى آنان را يادآور مى‌گردد. ١ ١. شرح خويى ١٠/ ١٢٩- ١٣٢؛ فيض الاسلام/ ٥٥٦؛ ترجمه دشتى/ ٣٢٧.
١. افشاگرى چهره دشمن به وسيله فرماندهى كل قوا (على (ع)): هرگاه دشمن بخواهد در جنگ عليه مسلمانان، مقدسات اسلام را وسيله قرار دهد تا مسلمانان را بفريبد، فرمانده چهره آنان را و نيز فريبشان را باز مى‌نماياند. همان گونه كه وقتى طلحه و زبير، عايشه (همسر پيامبر) را با خود همراه كردند تا از جايگاه او در نزد مسلمانان سوء استفاده كنند و بدين سان حرمت پيامبر را نگه نداشتند، حضرت على (ع) با سخنرانى خود، ضمن تقبيح اين عمل، چهره آنان را افشا كرد. ١ فَخَرَجُوا يَجُرُّونَ حُرْمَةَ رَسُولِ اللَّهِ (ص) ...
فَحَبَسَا نِسَاءَهُمَا فِي بُيُوتِهِمَا ١. شرح خويى ١٠/ ١٣٢؛ شرح ابن‌ابى‌الحديد ٩- ١٠/ ٣١٠.
٢. حرمت جنگ افروزى و پيمان شكنى: هرگاه عده‌اى از مسلمانان، بيعت خود را با رهبر مسلمين شكستند و اسلحه به دست گرفته، به قصد براندازى، به مقابله با رهبرى و ارتش اسلام روى آوردند، و از جمله به‌بيت‌المال مسلمين حمله كرده، عامل امام مسلمانان را در شهرى كشتند، جنگيدن و دفع فتنه آنان بر همه مسلمانان، تحت فرماندهى كل قوا واجب است.
فِي جَيْشٍ مَا مِنْهُمْ رَجُلٌ إِلَّا وَ قَدْ أَعْطَانِي الطَّاعَةَ وَ سَمَحَ لِي بِالْبَيْعَةِ طَائِعاً غَيْرَ مُكْرَهٍ‌ ١. شرح خويى ١٠/ ١٣٣؛ فيض الاسلام/ ٥٥٦.
٣. بيان حرمت غدر و خيانت دشمنان در جنگ: هرگاه دشمنان اسلام، در جنگ به غدر و خيانت روى آوردند، بر فرمانده كل است كه آن را براى نيروهاى اسلام بيان كند. طلحه و زبير با كارگزار امام على (ع) در بصره پيمان صلح امضاء كردند ولى آن را شكستند و عده‌اى را با كمال بى رحمى و شقاوت (قتل صبر) كشتند. ١ فَقَتَلُوا طَائِفَةً صَبْراً وَ طَائِفَةً غَدْراً ١. شرح خويى ١٠/ ١٣٣- ١٣٤.
٤. جواز حمله به ارتش دشمن در صورت كشته شدن يك مسلمان ستمديده (بى‌گناه): هرگاه نيروهايى به سرزمين اسلام حمله كردند و مسلمانى را بدون دليل‌