مى‌دهد، از امام مى‌پرسد: در آن هنگام صبر و شكيبايى تو چگونه است؟ و امام پاسخ مى‌دهد: در چنين موردى جاى شكيبايى نيست، بلكه جاى مژده شنيدن و شكرگزارى است! (ابن ابى الحديد مى‌نويسد: اين جمله حضرت «ليس هذا من مواطن الصبر» كلامى بسيار عالى است كه دلالت بر عظمت يقين و عرفان كامل امام (ع) مى‌نمايد؛ چنان كه به هنگام ضربت خوردن فرمود: «فُزْتُ وَ رَبَّ الْكَعْبَة» ١ لَيْسَ هَذَا مِنْ مَوَاطِنِ الصَّبْرِ وَ لَكِنْ مِنْ مَوَاطِنِ الْبُشْرَى وَ الشُّكْرِ ١. شرح نهج‌البلاغه، ج ٩/ ١٤٠.
امام على (ع):
شهادت‌طلبى ١ شهادت:
آرزوى ١ فتنه:
مفهوم*
فرمانده كل قوا (على (ع)):
شهادت‌طلبى ١ خطبه ١٧٠ ٦٢- ٦٢- أَرَأَيْتَ لَوْ أَنَّ الَّذِينَ وَرَاءَكَ بَعَثُوكَ رَائِداً تَبْتَغِي لَهُمْ مَسَاقِطَ الْغَيْثِ فَرَجَعْتَ إِلَيْهِمْ وَ أَخْبَرْتَهُمْ عَنِ الْكَلَإِ وَ الْمَاءِ فَخَالَفُوا إِلَى الْمَعَاطِشِ وَ الَمجَادِبِ مَا كُنْتَ صَانِعاً قَالَ كُنْتُ تَارِكَهُمْ وَ مُخَالِفَهُمْ إِلَى الْكَلَإِ وَ الْمَاءِ فَقَالَ (ع) فَامْدُدْ إِذاً يَدَكَ فَقَالَ الرَّجُلُ فَوَاللَّهِ مَا اسْتَطَعْتُ أَنْ أَمْتَنِعَ عِنْدَ قِيَامِ الْحُجَّةِ عَلَيَّ فَبَايَعْتُهُ (ع) وَ الرَّجُلُ يُعْرَفُ بِكُلَيْبٍ الْجَرْمِيِّ.
به راستى، در نظر تو، اگر كسانى كه پس پشت تواند، روزى به جلودارى خويش به جست و جوى تالابها مى‌فرستادندت و تو در بازگشت، از نقاطى با خبرشان مى‌كردى كه آب و گياه يافته‌اى، و آنان به مخالفت با تو، راهى سرزمين‌هاى خشك و تشنگى‌زا مى‌شدند، تو چه مى‌كردى؟
آن مرد گفت: رهاشان مى‌كردم و خود به سرزمينى روى مى‌آوردم كه داراى آب و گياه باشد.