جهاد در آيينه روايت(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٦٩
را به جاى خود نمىفرستاد، گويد: خداوند به پيامبرش وعده نصرت و پيروزى داده بود، اما اين وعده را به عمر نداده بود. ١ فَابْعَثْ إِلَيْهِمْ رَجُلًا مِحْرَباً ... وَ مَثَابَةً لِلْمُسْلِمِينَ ١. شرح ابن ابىالحديد، ٨/ ٤٠٣.
امدادهاى غيبى:
آثار ١ پيروزى:
عوامل ١ فرمانده:
شجاعت ٣ فرمانده كل سپاه (عمر):
عدم حضور در جبهه ٢؛ نصب فرمانده از سوى ٣ خطبه ١٣٧ ٥٨- ٥٨- وَ اللَّهِ مَا أَنْكَرُوا عَلَيَّ مُنْكَراً وَ لَا جَعَلُوا بَيْنِي وَ بَيْنَهُمْ نِصْفاً وَ إِنَّهُمْ لَيَطْلُبُونَ حَقّاً هُمْ تَرَكُوهُ وَ دَماً هُمْ سَفَكُوهُ فَإِنْ كُنْتُ شَرِيكَهُمْ فِيهِ فَإِنَّ لَهُمْ نَصِيبَهُمْ مِنْهُ وَ إِنْ كَانُوا وَلُوهُ دُونِي فَمَا الطَّلِبَةُ إِلَّا قِبَلَهُمْ وَ إِنَّ أَوَّلَ عَدْلِهِمْ لَلْحُكْمُ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَ إِنَّ مَعِي لَبَصِيرَتِي مَا لَبَسْتُ وَ لَا لُبِسَ عَلَيَّ وَ إِنَّهَا لَلْفِئَةُ الْبَاغِيَةُ فِيهَا الْحَمَأُ وَ الْحُمَّةُ وَ الشُّبْهَةُ الْمُغْدِفَةُ وَ إِنَّ الْأَمْرَ لَوَاضِحٌ وَ قَدْ زَاحَ الْبَاطِلُ عَنْ نِصَابِهِ وَ انْقَطَعَ لِسَانُهُ عَنْ شَغْبِهِ وَ ايْمُ اللَّهِ لَأُفْرِطَنَّ لَهُمْ حَوْضاً أَنَا مَاتِحُهُ لَا يَصْدُرُونَ عَنْهُ بِرِيٍّ وَ لَا يَعُبُّونَ بَعْدَهُ فِي حَسْيٍ ...
به خدا سوگند كه طلحه و زبير و پيروانشان، در كارنامه من نه منكرى سراغ دارند كه در برابرش بايستند، و نه در رابطه ميان خود و من پايبند انصافاند.
اينان جوياى حقى هستند كه خود رهايش كردهاند و از خونى دم مىزنند كه خود ريختهاند.
چه، اگر من نيز شركت داشتهام، در هر حال، ايشان هم سهمى دارند، و اگر ريختن خون عثمان را تنها خود عهده دارند، پس تنها