٦. ضرورت پاى‌بندى به پيمانهاى نظامى: حضرت ابتدا مسأله حكميت را نپذيرفتند و پس از پايان جريان حكميت با وجود اعتراض اصحاب به نتيجه حكميت و با اينكه حضرت نيز آن نتيجه را قبول نداشتند، همه را به پاى بندى به آن امر كردند كه موجب تحيّر عده‌اى شد. اين نكته ضرورت پاى‌بندى به پيمانهاى نظامى را نشان مى‌دهد. ١ نهيتنا عن الحكومة ثم امرتنا بها ١. شرح خويى، ٨/ ١٣٣.
٧. ضرورت روشنگرى جهت دفع شبهه‌ها: پس از منع حضرت از حكميت و سپس دستور به پذيرش آن، براى عده‌اى ابهام ايجاد شد كه اين تناقض چگونه قابل جمع است؟! حضرت نظر واقعى خويش را اعلام نموده، مى‌فرمايد: «بر اثر اصرار و سستى شما به حكميت تن دادم و پس از پايان آن، پيمان‌شكنى جايز نيست.» ١ أَمَا وَ اللَّهِ ... وَ لَكِنْ بِمَنْ وَ إِلَى مَنْ‌ ١. شرح خويى، ٨/ ١٣٢.
٨. لزوم صبر بر سختيهاى جنگ: حضرت مى‌فرمايد: «اگر به آنچه امر كردم استقامت مى‌نموديد و سختيهاى آن را مى‌پذيرفتيد، براى شما بسيار بهتر بود از آنچه اكنون در آن گرفتار شده‌ايد.» ١ أَمَا وَ اللَّهِ ... لَكَانَتِ الْوُثْقَى‌ ١. شرح خويى، ٨/ ١٣٤.
اختلاف:
عوامل ١ پيمان:
پايبندى به هاى نظامى ٦ تمرد:
آثار از فرمانده ١ سختى‌هاى جنگ:
ضرورت تحمل ٨ فرمانده:
آثار تمرد از ١؛ عوامل ناكارآمدى لايق ٣ فرمانده كل قوا (على (ع)):
روشنگرى‌هاى ٧ متخلفان از جنگ: ١، ٢ مجاهدان:
الگوى ٤؛ ويژگى‌هاى ٥ نيروها:
توبيخ ٢؛ آثار ضعف ٣؛ روشنگرى براى ٧