بیست گفتار اخلاقی - عرفانی - ایزدی، عباس؛خزائلی، محمدعلی - الصفحة ١٥٣ - ياد خدا سرمايهء خوبيها

نيكى ياد نكرد - مگر اينكه خداى عز و جل، او را در دنيا زاهد و پارسا قرار داد و درد و درمانش را به او نشان داد؛ در نتيجه، حكمت را در قلب او استوار ساخت و زبانش را گوياى به سخنان حكيمانه قرار داد».

هر چيزى كه از عيب و نقص مبرّا و از استحكام و ثبات و حقيقت برخوردار باشد، به آن حكمت مى‌گويند، اعم از اينكه كار و گفتار و انديشه باشد و يا عقيده.

حافظ:

شنيدم رهروى در سرزمينى همى گفت اين معمّا با قرينى

كه اى صوفى شراب آنگه شود صاف كه در شيشه بماند اربعينى‌

مرحوم علامه طباطبايى در الميزان، از كتب اهل سنّت، از رسول خدا نقل مى‌كند:

لو لا تكثير فى كلامكم و تمريج فى قلوبكم لرأيتم ما ارى و لسمعتم ما اسمع؛[١] اگر زياده‌روى در گفتار شما و راه يافتن افكار و انديشه‌هاى نامناسب به دلهاى شما نبود، حتما آنچه را من مى‌بينم، شما مى‌ديديد و آنچه را مى‌شنوم، شما مى‌شنيديد.

تمريج از ماده مرج به معنى چمن و سرزمين علفزار است كه معمولا هر نوع حيوانى در آنجا رفت و آمد مى‌كند و مى‌چرد. كسى كه صادرات و واردات قلب خود را مراقبت كند و قدر و قيمت خود را بداند و مواظب گفتار و كردار خويش باشد، بعيد نيست از الهامات غيبى و توجهات الهى بهره‌مند شود و بسيارى از حقايق و انوار معنوى را مشاهده كند.

ياد خدا سرمايهء خوبيها

به اصل بحث بازمى‌گرديم، گفتيم: از ياد خدا نبايد غفلت كرد كه سرمايهء همهء خوبيها است و تا آدمى به ياد خدا و با خدا است، خدا هم با او است و البته خدا

[١]. تفسير الميزان، ج ٥، چاپ آخوندى، ص ٢٩٢، ذيل آيهء ١٩ سورهء مائده.