بیست گفتار اخلاقی - عرفانی - ایزدی، عباس؛خزائلی، محمدعلی - الصفحة ٢٥٣ - اهميت حفظ زبان

اعمال خير هم اين‌گونه‌اند. در روايات آمده اگر مى‌توانيد حتى يك عمل خير را كوچك و ناديده نگيريد و انجام بدهيد؛ چون ممكن است همان عمل اندك در نامه عمل، درخشنده باشد؛ مثلا فردى زمانى مقدار كمى پول داشته و به مستحق داده و او هم بسيار محتاج بوده و كمك به او در محل خود انجام گرفته است؛ ولى ما از اين نكته غافل بوده‌ايم. روزى كه پرده از اعمال ما برداشته مى‌شود، مى‌بينيم آن عمل كوچك ما را روسفيد كرده است در صورتى كه اعمال بزرگ چندان چشمگير نيست.

پس حقير شمردن گناه به شخص جرأت مى‌دهد تا آن را انجام دهد و در صدد اصلاح برنيايد و توبه نكند و رفته‌رفته، چنان‌كه پيامبر (ص) فرمودند، مانند هيزم انباشته مى‌شود. اين نتيجهء غرور گناهكاران و فسّاق است كه معاصى را كوچك و ناچيز مى‌شمارند.

طايفه‌اى ديگر از مغروران

٤. صاحبان مقام و حسب و نسب

علماى اخلاق فرموده‌اند يكى از اسباب غرور كه دل و جرأت به گناه مى‌دهد و انسان را مطمئن مى‌سازد، موقعيت و اعتبار اشخاص است. به قول مرحوم نراقى در جامع السعادات ممكن است كسى به اعتبار اينكه نسل او به امام على (ع) يا پيامبر (ص) مى‌رسد، فكر كند سر زدن گناه از او اهميت ندارد؛ ولى ديگران اگر گناه كنند، بايد به جهنم بروند و چون او از نسل پيامبر (ص) است از عذاب معاف شده است؛ يا يك عالم است به اعتبار اينكه علم دارد، بپندارد گناه او كم‌اهميت است و علمش گناه را جبران مى‌كند.

البته ما از نظر شرعى وظيفه داريم پيامبر (ص) و ذريّه و اولاد آن حضرت را احترام كنيم. احترام به پيامبر (ص)، كه مقامى بس ارجمند دارد، احترام به همه پيامبران است و اساسا احترام به پيامبران و اوليا به اعتبار احترام به حقيقت است و ارزش و اعتبار آنها به سبب اين است كه تابع حق و حقيقت‌اند. در اين ميان،