بیست گفتار اخلاقی - عرفانی - ایزدی، عباس؛خزائلی، محمدعلی - الصفحة ٣١٠ - غرور اهل وعظ و موعظه

گفتار بيستم: غرور واعظان و مؤمنان‌

غرور اهل وعظ و موعظه

يكى از طوايفى كه ممكن است دچار آفت غرور و گمان باطل دربارهء خدا شوند اهل وعظ و موعظه هستند كه مرحوم نراقى[١] آنان را چند دسته تقسيم مى‌كند.

تقسيم اهل وعظ و موعظه از نظر مرحوم نراقى‌

١- واعظان بى‌عمل

مى‌فرمايد: دسته اول كسانى‌اند كه پيرامون اخلاق و صفات قلب يعنى خوف، رجا، توكل، رضا، صبر و شكر و امثال آنها سخن مى‌گويند و مى‌پندارند وقتى دربارهء اين صفات صحبت كردند و مردم را به آنها فراخواندند، خودشان موصوف به آنها مى‌شوند در صورتى كه در واقع از اين صفات بيگانه هستند مگر در حد عوام از مسلمانان و فكر مى‌كنند وظيفه آنان فقط اصلاح مردم است و اين‌گونه اشخاص اگر ببينند ديگرى بهتر از آنان مردم را ارشاد و اصلاح مى‌كند از غم و حسادت مى‌ميرند.

-٢. واعظان بى‌علم

و دسته ديگر كسانى‌اند كه خود را به زحمت مى‌اندازند كه فصيح و بليغ صحبت كنند و كلماتى خارج از قانون شرع و عقل مى‌گويند و سخنانى را

[١] جامع السعادات، ج ٣، مقام رابع، ص ٣١، چاپ بيروت.