بیست گفتار اخلاقی - عرفانی - ایزدی، عباس؛خزائلی، محمدعلی - الصفحة ٣٠٩ - انگيزههاى غرور طالبان علم

از امّت من هستند كه اگر صالح شدند، امت من اصلاح خواهد شد و اگر فاسد شدند، امت من نيز به فساد مى‌گرايد: يك طبقه فقها و ديگرى حاكمان هستند.

از آنجا كه علما به اعتبار اين‌كه به منزله عقل، و امرا و فرمانروايان به لحاظ اينكه دست و قواى فعال جامعه به شمار مى‌آيند و به عبارت ديگر، يكى قدرت فكرى و ديگرى قدرت نظامى و ادارى و اجرايى جامعه را به دست دارد، بدين جهت، شايستگى و صلاح آنها هدايت و سازندگى افراد جامعه را به دنبال خواهد داشت و لغزش و انحراف و آفت‌زدگى و فساد آنها موجب نابودى و انحراف سريع افراد زير مجموعه آنها مى‌شود؛ زيرا فساد و خرابى جامعه از رأس و حاكمان و فرمانروايان آن شروع مى‌شود و به قول معروف: «ماهى از سر گنده گردد نى زدم».

٦. پرهيز از بدسليقگى: گاهى علّت مفسده‌انگيزى قول و فعل عالم، سوء نيت او نيست؛ بلكه بدسليقگى و فهم نادرست وى موجب فساد مى‌شود؛ مثلا وقتى وحدت بين شيعه و سنى مطرح مى‌شود، برخى ممكن است به دليل پندارهاى غلط مخالفت كنند؛ چون نگاه جامع به مسائل ندارند و متوجه نيستند كه در اثر اختلاف بين مذاهب، چه مشكلاتى براى تشيّع و حتى اسلام پيش مى‌آيد درحالى‌كه وحدت بين شيعه و سنى به معنى سنى شدن شيعه‌ها و يا شيعه شدن اهل سنت نيست؛ بلكه هدف اسلام از وحدت اين است كه بر مشتركاتى چون: قرآن و اسلام و پيامبر تأكيد و رژيم و موارد اختلاف را تشديد نكنيم و به طرز معقول، و به موقع دربارهء آنها بحث و گفت‌وگو كنيم. قرآن مى‌فرمايد:

قُلْ يا أهْل الْكِتابِ تعالوْا إِلى‌ كلِمةٍ سواءٍ بيْننا و بيْنكُمْ ألاّ نعْبُد إِلاّ اللّه؛ [١] بگو اى اهل كتاب بياييد به سوى سخن يكسان ميان ما و شما كه نپرستيم جز خدا را...

خداوند به همه ماها توفيق خدمت به اسلام و قرآن عنايت فرمايد و از غرور و خدعه شيطان حفظ كند.

[١] آل عمران (٣) آيهء ٦٤.