بیست گفتار اخلاقی - عرفانی - ایزدی، عباس؛خزائلی، محمدعلی - الصفحة ١٧٨ - مرگ، فاصله بهشت و دوزخ

خريدارى كنيد و با اعمال نيكتان بر مرگ سبقت گيريد و از اين سراى ناپايدار رخت سفر بربنديد كه جاى درنگ و اقامت نيست و بدانيد كه كوچانندهء شما بس عجول و شتابزده است. سايه مرگ را بر فرازتان بنگريد كه لحظه‌اى از شما جدا نمى‌شود و پيوسته منادى بر شما نداى سفر مى‌دهد. پس شما همچون بيداردلانى باشيد كه مى‌دانند اين بساط، ناپايدار است و اين خانه، خانه جاودانشان نيست. پس آن را با سراى آخرت مبادله كردند.

مرگ، فاصله بهشت و دوزخ

فانّ الله سبحانه لم يخلقكم عبثا و لم يتركم سدى و ما بين احدكم و بين الجنّة او النار الاّ الموت ان ينزل به و انّ غاية تنقصها اللّحظة و تهدمها الساعة لجديرة بقصر المدّة و انّ غائبا يحدوه الجديدان: الليل و النهار، لحرّى بسرعة الاوبة و انّ قادما يقدم بالفوز او الشّقوة لمستحق لافضل العدّة؛ خداوند منّان و سبحان شما را براى بازى و از روى هوس نيافريده و شما را در بيهودگى وانگذاشته است. ميان هر يك از شما و بهشت و دوزخ، فاصله‌اى جز مرگ نيست كه بى‌امان در يك لحظه بر شما نازل مى‌شود. اين زندگى كه چون يك چشم برهم زدن كوتاه است و در يك دم منهدم مى‌گردد، سزاوار است كه كوتاه و بى‌ارزش باشد. زندگى كه گذشت شب و روز آن را به پيش مى‌راند، به زودى به پايان خواهد رسيد. آن سفر كرده‌اى كه با سعادت و نيكبختى و يا شقاوت و بدبختى به سوى سراى باقى روى مى‌نهد، به درستى سزاوار است كه بهترين توشه‌ها را با خود همراه كند.

توشه دنيا، نجات آخرت

فتزودا فى الدنيا من الدنيا و ما تحرزون (تجوزون) به انفسكم غدا، فاتّقى عبد ربّه، نصح نفسه و قدّم توبته و غلب شهوته فانّ اجله مستور عنه و امله خادع له و الشيطان‌