بیست گفتار اخلاقی - عرفانی - ایزدی، عباس؛خزائلی، محمدعلی - الصفحة ١٨٣ - دنيا سراى گذر

امام على (ع) مى‌فرمايد:

انّ للّه ملكا ينادى فى كلّ يوم: لدوا للموت و اجمعوا للفناء و ابنوا للخراب؛ [١] آفريدگار را فرشته‌اى است كه هر روز (صبح) ندا مى‌كند: بزاييد براى مردن و جمع كنيد براى از بين رفتن و بسازيد براى خرابى.

در قرآن مجيد خداوند امكانات دنيا را، گاهى به عنوان قدرت‌نمايى و بسيارى وقتها هم به منظور بيان نعمتهاى خود ذكر مى‌كند؛ مثلا مى‌فرمايد:

و فِي الْأرْضِ آياتٌ لِلْمُوقِنِين `و فِي أنْفُسِكُمْ أ فلا تُبْصِرُون؛[٢] در زمين و در جانهاى شما، نشانه‌هايى است براى يقين‌دارندگان آيا نمى‌بينيد؟

در اين آيه، خداوند علاوه بر بيان مظاهر قدرت خود، به معرفت و خداشناسى از راه آيات تكوينى در زمين و آيات انفسى در وجود انسان نيز اشاره دارد. در آيه ديگر مى‌فرمايد:

هُو الّذِي سخّر الْبحْر لِتأْكُلُوا مِنْهُ لحْماً طرِيًّا و تسْتخْرِجُوا مِنْهُ حِلْيةً تلْبسُونها؛ [٣] او خدايى است كه دريا را براى شما مسخر كرد تا از گوشت تازهء (ماهيان) آن بخوريد و از زيورهاى آن استخراج كرده، تن خود را با آن بياراييد.

خداوند در اين آيه شريفه بعضى از نعمتهاى خود را بر بندگان ذكر مى‌كند. در سوره نحل مى‌فرمايد:

و إِنْ تعُدُّوا نِعْمة اللّهِ لا تُحْصُوها؛ [٤] اگر نعمتهاى خدا را شمارش كنيد، به حساب نمى‌آيند و بى‌اندازه خواهند بود.

بنابراين چه دنيا را فى نفسها، بدون در نظر گرفتن انسان در نظر بگيريم و يا دنيا

[١] همان.

[٢] ذاريات (٥١) آيات ٢٠ و ٢١.

[٣] نحل (١٦) آيهء ١٤.

[٤] نحل (١٦) آيهء ١٨.