بیست گفتار اخلاقی - عرفانی - ایزدی، عباس؛خزائلی، محمدعلی - الصفحة ٢٧٣ - راه جبران گناه

گفتار هفدهم: ميان بيم و اميد

راه جبران گناه

توبه واقعى يكى از راههاى ترميم و جبران گناه است. قرآن كريم مى‌فرمايد:

إِنّما التّوْبةُ على اللّهِ لِلّذِين يعْملُون السُّوء بِجهالةٍ ثُمّ يتُوبُون مِنْ قرِيبٍ؛ [١] توبه‌پذيرى را خداوند بر خود مقرر كرده براى كسانى كه از روى جهالت عمل بدى انجام مى‌دهند و سپس زود توبه مى‌كنند، پيش از آنكه وقت بگذرد و مرگ آنها فرا رسد.

از آيات و روايات استفاده مى‌شود همه گناهان قابل آمرزش است؛ حتى اگر كسى گناهان جن و انس را انجام داده و در صحنه گناه شيطان و نفس اماره بر او غالب شده باشد، نبايد از رحمت خدا نااميد و مأيوس شود؛ زيرا دو راه براى اصلاح گناهان هست: يكى راه توبه كه در دنياست، و يكى راه شفاعت كه در آخرت است. البته راه سومى هم از آيات شريف قرآن استفاده مى‌شود كه ممكن است خيلى وقتها كارهاى حسنه و خوب، سيئات و بديهاى گذشته را جبران بنمايد.

بنابراين گناهكار هرچند بد كرده است، اما بدتر از آن اين است كه پس از به گناه آلوده شدن، از رحمت خداوند نااميد شود؛ چون اگر يأس و نااميدى نباشد، ممكن است معصيت‌كار در مقام اصلاح و جبران گذشته برآيد. البته

[١] نساء (٤) آيهء ١٧.