بیست گفتار اخلاقی - عرفانی - ایزدی، عباس؛خزائلی، محمدعلی - الصفحة ١٥٧ - معنى دنيا

گفتار هشتم: زندگى دنيا

معنى دنيا

ابتدائا درباره دنيا بحث مى‌كنيم. خداوند در سوره مباركه حديد مى‌فرمايد:

{/اِعْلمُوا أنّما الْحياةُ الدُّنْيا لعِبٌ و لهْوٌ و زِينةٌ و تفاخُرٌ بيْنكُمْ و تكاثُرٌ فِي الْأمْوالِ و الْأوْلادِ كمثلِ غيْثٍ أعْجب الْكُفّار نباتُهُ ثُمّ يهِيجُ فتراهُ مُصْفرًّا ثُمّ يكُونُ حُطاماً و فِي الْآخِرةِ عذابٌ شدِيدٌ و مغْفِرةٌ مِن اللّهِ و رِضْوانٌ و ما الْحياةُ الدُّنْيا إِلاّ متاعُ الْغُرُورِ؛ [١] بدانيد كه زندگانى دنيا به حقيقت بازيچه‌اى است كودكانه و هوسرانى (خوشگذرانى) و خودآرايى (آرايش) و فخر كردن به ديگران و فزون‌طلبى بر يكديگر و فزون‌طلبى در اموال و اولاد؛ مانند بارانى كه روييدنى آن، كشاورزان و زارعان را به شگفتى وا مى‌دارد، سپس هيجان پيدا مى‌كند و سر به حد كمال مى‌گذارد و مى‌بينى زرد شده، سپس كوبيده و پوشيده شود. و در آخرت (دنياطلبان را) عذاب سخت جهنم و (مؤمنان را) آمرزش و خشنودى نصيب است و بدانيد كه دنيا جز متاع غرور و فريب چيزى نيست.

«دنيا» از مادّهء دنى افعل تفضيل و مؤنث است و مذكر آن «ادنى» است و اگر از مادهء «دنو» باشد، به معنى نزديك بودن است كه در اين صورت، حيات دنيا،

[١] حديد (٥٧) آيهء ٥٧.