بیست گفتار اخلاقی - عرفانی - ایزدی، عباس؛خزائلی، محمدعلی - الصفحة ٢٥٨ - ثواب و عقاب مضاعف براى منسوبان به پيامبر

ياد آوريد. به راستى كه خداوند تيزبين و به كار بندگان آگاه است.

در اين آيات خداوند هشت مورد از نمونه‌هاى تقوا را به عنوان دستور به زنان بيت نبوت صادر فرموده است كه رعايت آنها برايشان ثواب مضاعف دارد؛ همان‌طور كه عذاب معصيت و گناه آنان دو برابر است.

او فرزند تو نيست‌

خداوند وقتى به حضرت نوح (ع) دستور ساختن كشتى داد، فرمود مؤمنان را در كشتى سوار كن و ما همه كافران را هلاك مى‌كنيم؛ ولى اهل تو را هلاك نمى‌كنيم. هنگامى كه طوفان شد و مقدمات سيل فراهم آمد، حضرت نوح (ع) عرض كرد:

ربِّ إِنّ اِبْنِي مِنْ أهْلِي و إِنّ وعْدك الْحقُّ و أنْت أحْكمُ الْحاكِمِين؛ [١] خدايا، پسرم از اهل من است و وعده تو (كه فرموده بودى اهلت را نجات مى‌دهم) حق است، و بااين‌حال (اختيار با تو است و) حكم تو درست است.

در اينجا شايد حضرت نوح خواسته از خود رفع ابهام كند كه با وجود وعده نجات، چرا فرزندم را نجات نمى‌دهى؟ بدين جهت، خطاب رسيد:

إِنّهُ ليْس مِنْ أهْلِك إِنّهُ عملٌ غيْرُ صالِحٍ؛[٢] اين فرزند شايسته تو نيست و عملى است غير صالح.

در واقع ملاك اهليّت، عمل صالح است، چه فرزند انسان باشد و يا از پيروان او پس صرف خويشاوندى و پدر و فرزندى، ملاك نجات نيست. ازاين‌رو، آن حضرت بعد از اينكه مى‌گويد فرزندم از اهل من است و از او كمك مى‌خواهد، عرض مى‌كند: و أنْت أحْكمُ الْحاكِمِين؛ تو از بهترين حكم‌كنندگانى و هرگونه حكم كنى، راضى هستم و از انتساب فرزندم به خود مى‌گذرم و تسليم اراده تو هستم.

[١] هود (١١) آيهء ٤٥.

[٢] همان، آيهء ٤٦.P}