بیست گفتار اخلاقی - عرفانی - ایزدی، عباس؛خزائلی، محمدعلی - الصفحة ١٥٤ - ياد خدا سرمايهء خوبيها

از ما دور نيست و به ما نزديك است؛ ما از او دور هستيم و دورى ما به اين است كه از ياد خدا غفلت ورزيده‌ايم.

امام امت (قدس سره) در مدرسه فيضيه در سالهاى پيش از انقلاب در درس اخلاق مى‌فرمودند:

حضرت موسى (ع) در مقام مناجات به خداوند عرض مى‌كند: يا ربّ أ قريب انت منّى فاناجيك ام بعيد فاناديك؛ اى پروردگار من آيا تو دور هستى كه تو را ندا كنم و صدا بزنم و يا تو نزديك هستى كه با تو نجوا و رازگويى كنم؟» خطاب رسيد: انا جليس من ذكرنى؛ من همنشين كسى هستم كه به ياد من باشد. فقال موسى (ع): فمن فى سترك يم لا ستر الاّ سترك؟ فقال: الذين يذكروننى فاذكرهم و يتحابّون فىّ فاحبّهم فاولئك الذين اذا اردت ان اصيب اهل الارض بسوء ذكرتهم فدفعت عنهم بهم؛[١] پس موسى عرض كرد: خدايا، روزى كه پوشش محافظتى غير از پردهء محافظت تو نيست، چه كسى تحت پوشش تو خواهد بود؟ خداوند فرمود: كسانى كه مرا ياد مى‌كنند، آنان را ياد مى‌كنم و آنان كه يكديگر را به خاطر من دوست مى‌دارند، دوست مى‌دارم و اينان كسانى هستند كه وقتى اراده كنم به ساكنان زمين بدى برسانم، آنها را ياد مى‌كنم و به سبب آبرويى كه نزد من دارند، شر و بدى را از اهل زمين دور مى‌كنم.

بسيارى از اوقات، توجه نداشتن به خداوند و غفلت، باعث ارتكاب معصيت مى‌شود؛ اما اگر تقوا داشته باشد و خداترس باشد، فريب شيطان را نمى‌خورد؛ مثلا كاسب فكر مى‌كند كه اين مشترى را مى‌توان فريب داد. شيطان هم به او مى‌گويد تو هم بايد مخارج زندگى‌ات را فراهم كنى. پس حالا سر مشترى كلاه بگذار؛ او نمى‌فهمد. از طرف ديگر، گويى در باطن كسى مى‌گويد

[١] اصول كافى، ج ٢، باب ما يجب من ذكر الله، ح ٤.