به‌طور كلى بسيارى از امور براساس ديدگاهها و برداشتهاى مختلف ممكن است، سازنده يا مخرّب باشند؛ از جمله مسئله انتظار ظهور امام زمان (ع) است. اگر كسى انتظار را چنين تفسير كند كه ديگر نمى‌توان كارى كرد و وظيفه‌اى در برابر فساد نداريم و امام زمان (ع) آن را اصلاح مى‌كند، اين انتظار مخرّب و افيونى است كه انسان را از تحرّك و جنب‌وجوش بازمى‌دارد. برداشت ديگر از انتظار مهدى (ع) اين است كه هدف از بعثت انبيا (ع)، كه استقرار عدالت در سراسر جهان است، قابل اجراست و بايد جوشيد و خروشيد؛ تا اينكه جامعه لايق ظهور شخصيت بزرگوارى شود كه خداوند متعال براساس مصلحت او را در پس پرده غيب نگهداشته است و آن‌گاه عدالت كاملا فراگير شود.

قرآن كريم مى‌فرمايد:

وعد اللّهُ الّذِين آمنُوا مِنْكُمْ و عمِلُوا الصّالِحاتِ ليسْتخْلِفنّهُمْ فِي الْأرْضِ كما اِسْتخْلف الّذِين مِنْ قبْلِهِمْ و ليُمكِّننّ لهُمْ دِينهُمُ الّذِي اِرْتضى‌ لهُمْ و ليُبدِّلنّهُمْ مِنْ بعْدِ خوْفِهِمْ أمْناً يعْبُدُوننِي لا يُشْرِكُون بِي شيْئاً؛ [١] خداوند به مؤمنانى كه اهل عمل صالح‌اند، وعده داده است كه حتما آنان را خليفه روى زمين قرار مى‌دهد؛ همان‌طور كه جانشين قرار داد كسانى را كه قبل از ايشان بودند و هرآينه دينى را كه برايشان پسنديده است، براى آنها حاكم و پابرجا مى‌سازد و بعد از ترسشان به آنان امنيت مى‌دهد (آنها كسانى‌اند كه) مرا عبادت مى‌كنند و چيزى را شريك من قرار نمى‌دهند.

وعده خداوند به ظهور حضرت مهدى (ع) و حاكميت دين جهان‌شمول اسلام تحقق خواهد يافت و مؤمنان واقعى با اعمال صالح خود زمينه‌ساز فرج حضرت حجت (ع) هستند. وعده خداوند براى تحكيم دين اسلام و استخلاف در زمين، به كسانى است كه ايمان و عمل صالح دارند و اين نشانگر انتظار مثبت همراه با كار و تلاش و ايجاد زمينهء مناسب براى حضور آن حضرت است. براساس اين آيه، پيروزى كامل حق بر باطل وقتى تحقق مى‌يابد كه بندگان خوب خدا در عبادت و امر به معروف و نهى از منكر، فعال و كوشا باشند.

[١] نور (٢٤) آيهء ٥٥.