وَ يَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَ ضاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ‌ (سوره توبه آيه ٢٥) و روز جنگ «حنين») هنگامى كه بسيار بودن افراد شما، شما را به شگفتى دچار كرد، شما را چيزى بى‌نياز نكرد و زمين با همه فراخى بر شما تنگ شد پس به ميدان جنگ پشت كرديد اصحاب تاريخ روايت كرده‌اند كه آن روز جز هشت تن كسى با او نماند و آن هشت عبارتند از «على» و «عباس» و «فضل بن عباس» و «ربيعه» و «ابو سفيان» فرزندان «حارث بن عبد المطلب» و اسامة بن زيد» و «عبيده بن ام ايمن» (و بعضى گفته‌اند «ايمن بن ام ايمن».) و خداى جل جلاله در مورد مخالفت آنها در حالت امن فرمايد:

وَ إِذا رَأَوْا تِجارَةً أَوْ لَهْواً انْفَضُّوا إِلَيْها وَ تَرَكُوكَ قائِماً قُلْ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ مِنَ اللَّهْوِ وَ مِنَ التِّجارَةِ وَ اللَّهُ خَيْرُ الرَّازِقِينَ‌.

(سوره جمعه- آيه ١١) و هنگامى كه بداد و ستد يا سرگرمى بر مى‌خورند به آن سوى مى‌روند و ترا ايستاده واميگذارند بگو آنچه نزد خداست بهتر است از لهو و از داد و ستد و خدا بهترين روزى دهنده است.

گروهى از تاريخ نويسان در شأن نزول اين آيه چنين نوشته‌اند كه آن رسول معظم ٦ در روز جمعه مشغول اداى خطبه بود كه به مردم خبر رسيد كه براى يكى از صحابه شترى بزيور آراسته در راه‌