محمد ٦ واقعه (بدر كبرى) بود و جدّت ابو بكر و عمر را از آن مقام عزل فرمود و در آن كار به يارى كودكان انصار و كمك فرشتگان نياز داشت. كسانى كه در آن واقعه حاضر بودند يا توانايى دستيارى با مسلمانان را داشتند از وظيفه تخلف نكردند، جز بانوان و مانند آنان كسانى كه از آتش جنگ مى‌هراسيدند و از بى‌ياورى و شكست بيم داشتند. پس بر كنار كردن اين دو تن از چنان مقامى، و از مباشرت در جنگ و بودن در صف نبرد بى‌آنكه كشته يا مجروح شده باشند، نصى است بر اينكه آنان شايسته رياست و سرپرستى امت نبوده‌اند، و گوياى آن است كه آنان در خور پايه‌اى نبودند كه به همّت بلند نياز داشته باشد.

بخش ٨٤

اى فرزند، جدّت محمّد ٦ به اين كار هم بس نكرد و در لحظه‌هاى پايان زندگى (اسامة بن زياد) را كه نوجوانى از نوجوانان مسلمانان بود رياست داد و امت را بنا به نص الهى كه در باره رسول اكرم ٦ مى‌فرمايد: «انّه‌ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى‌ إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى‌» زير سرپرستى اسامه قرار داد. اين نص نزد عارفان نصّى عظيم شمرده مى‌شود و حاكى از اين است كه آن دو نفر از كسانى بودند كه زير نظر و مراقبت نورسى از جمله مستضعفان قرار گرفتند.

آيا با اين كيفيات و اينكه رسول اكرم ٦ اسامه را به سردارى سپاه برگزيد، گزينش آن رسول معظم ٦ را وارونه كنند و يكى از آنان را بر همه اهل اسلام مقدم دارند؟ اين كار از طرف كسى كه به آن آغاز كرد غلطى بزرگ بود و براى اين امّت مصيبتى‌