از تو چشم آن دارند كه آنان را بيش از خداى تعالى تجليل كنى و مهر تو بر آنان افزون بر مهر تو به استان الهى باشد. پس مبادا كه در اهانت به مولاى خود از آنان پيروى كنى. چه مايه بيشرمى است كه كسى بنده ذليل را با مولاى جليل كه او را مى‌بيند و بر همه كارش آگاه هست برابر داند.

در حقيقت چنين كسى هلاك جاويد را به چيزى نمى‌شمرد.

پس بنماز برخيز.

با كمال اشتياق با رغبتى از سر عشق، و با عشقى به كمال در نماز به خداى حىّ هستى بخش، روى سخن داشته باش و مقام خود را كه بنده‌اى بس فروتن و ناچيزى از ياد مبر و از ستايش ذات پاكش كوتاهى مكن. بسى بيش از ستايش كردن شاهى مقتدر و حاجتبخش كه در حضورش باشى و به ستايشش پردازى در حال ركوع و سجود بياد داشته باش كه در پيشگاه مقدّس او جل جلاله قرار دارى و اين خاكسارى و خضوع و خشوع كه مى‌كنى خدمت و طاعت به آن ذات اقدس است و موجب نزديكى به استان او جل جلاله؛ و بياد داشته باش كه بر تو منت دارد كه ترا توفيق طاعت و خدمت عطا فرموده است، پس، از حضرت او براى حال و آينده مزد و پاداش مخواه بلكه قصد تو در اين زمين بوسى و ستايش اين باشد كه او جل جلاله شايسته عبادت و طاعت است و پس از فراغت از نماز نگران آن باش كه مباد بعلت كوتاهى تو در آن، عبادت نماز تو مقبول نيفتاده باشد و تو خود مى‌دانى كه براى بر آوردن نياز خود با كسى كه سوداگرى مى‌كنى در رابطه با او نشاط و رغبت تمام دارى اما با مالك دنيا و آخرت و احسان‌كننده حقيقى چنان نيستى.