آنگاه به پاسخ آنان گفتم: اما در باره تعرض به صحابه و بدگويى از آنان، شما خود آگاهيد كه بسيارى از صحابه ريختن خون يك ديگر را جايز مى‌دانستند و به كشتن يك ديگر مبادرت مى‌كردند، براى مثال جنگ طلحه و زبير و عايشه را ياد آورى مى‌كنم كه با مولاى ما على (ع) ساز كردند و نبرد معاويه را با آن مولاى بزرگوار گوشزد مى‌كنم.

بسيارى از صحابه اعتراض به يك ديگر را واجب مى‌دانستند و از يك ديگر مذمّت مى‌كردند، و كار را به آنجا مى‌كشاندند كه بر فراز منبر آشكارا به لعن و صب و دشنام و ناسزا گويى زبان مى‌گشودند.

در اين صورت اين راه را، راه بدگويى و لعن را آنان خود گشودند، و به مردم آموختند اگر صحابه را بر اين كار بهانه‌اى باشد، همانا كه بهانه مردم كه پيروى آنان كردند موجه‌تر و منطقى‌تر است، بنا بر اين، آن زمره مردم نه تنها از تعصبى كه به آنان نسبت مى‌دهيد دورند، كه در اين كار بيگناهند.

امّا عقيده به رجعت: شما خود به اين روايت رسول اكرم ٦ قائليد كه فرمود: (در اين امت نيز امورى روى خواهد داد كه در ديگر امتها روى داده است.) اما در قرآن كريم به زنده شدن جماعتى پس از مرگ تصريح شده است.

أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ هُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ‌ (سوره بقره آيه ٢٤٤)