معيّت سپاه حركت كند بعضى ديگر گفتند با سپاه برون نرود. آنگاه «عمر» از پدرت على (ع) پرسيد يا ابا الحسن تو در اين باب چه مى‌فرمايى؟ على ٧ فرمود: «اگر با سپاه بيرون روى پيروز خواهى شد و اگر در شهر اقامت كنى باز هم پيروز خواهى بود. چه، پيمبر گرامى به ما پيروزى اسلام را وعده فرموده است.» آنگاه «عمر» گفت راست مى‌گويى، و تو وارث علم رسول اللَّه ٦ مى‌باشى. اينك اى فرزند، مى‌بينى كه فتح بلاد، جز به نيروى اين وعده‌هاى درست و عنايات فائقه الهى نبوده است. آنان كه در مدينه بر جايگاه خلافت تكيه زده بودند وجود و عدمشان يكسان بود. آنسان كه پدرت على ٧ به عمر فرمود اگر بروى پيروزى اگر نروى هم پيروزى.

به نظر من اين كشورگشايى‌ها گشايى‌ها باعث گردنكشى و خودستايى و كور دلى شد و آن محتاج به شرح و تفصيل است زيرا كسانى كه آن كشورها را گشودند مردم آن سامانها را به پيروى كسانى هدايت كردند كه بر پدرت على امير المؤمنين (ع) پيشى جستند و آنان از معرفت اسرار پروردگار جهانها و از رازهاى سيد المرسلين دور بودند و مردم آن ديار را از گمراهى كفر و بهتان به گمراهى ديگر كشاندند و آن گمراهى اين بود كه عده‌اى خود را بر پدرت على (ع) مقدم داشتند و آن پيشى جستن آنان را ضلالتى بود مستمر كه تا امروز همچنان ادامه دارد. پس كدامين فتح مايه برترى آنان بود جز فتحى كه دلها را تاريك و ديده‌هاى بينش را نابينا ساخت؟ من در تاريخى كه مخالفان شيعه نيز نويسنده آن را در اين مسأله متهم نمى‌دانند، چنين خواندم كه وقتى روميان عليه مسلمانان دست يكى شدند تا آنان را از