هر چند مدت جنگ كوتاه بود. پس چگونه خرد مى‌پذيرد كه امت را بدرود گويد و كار او را بيسامان رها كند و نايبى براى خود معين نفرمايد. حال آنكه پس از رحلت آن بزرگوار مدت تا رستاخيز دراز بود و خطر بسيار.

بخش ٥٩

و ديگر از دلايل آنكه جدّت محمد ٦ كه بالاترين درود و تحيات نثار او و تبار او باد، هيچ سپاه و هيچ سرشناس قومى را بجايى نمى‌فرستاد مگر آنكه براى آنان رئيس و رهبرى معين فرمايد تا آن جمع را به يك ديگر پيوند دهد و گرفتارى‌هاشان را به اصلاح آورد و به آنان احسان كند. پس چگونه عقل باور مى‌كند كه پس از رحلت به سوى خداى جلّ جلاله در زمانى كه تا حال ششصد و سى و نه سال مى‌گذرد سپس تا روز رستاخيز بطول خواهد انجاميد، همه امت خود را رها كند و براى آنان رئيسى معين نفرموده باشد تا حال امت را سرپرستى و اصلاح كند و آنان را از اختلاف و اندوه در امان نگاه دارد.

و از آن جمله نصوص حق جل جلاله و تقدّس كماله است كه با آيات روشن در باره جدّت مولانا على بن ابو طالب (ع) گفته و ذات و صفات و مقامات او را ستوده و تعريفى كه امت از كرامات او (ع) كرده و آنچه در اسرار اللَّه تعالى جل جلاله و رسول او ٦ به ما خبر داده است. گويا مى‌دانست كه نصوصى كه در باره او ٧ آمده است حاكى از آن است كه امت در همه كارهاى خود بايد به او رجوع كند و در همه امور مرجع امّت او باشد. زيرا