و مردمى بوده‌اند و هستند كه خداى جل جلاله در ضميرشان چشمه‌هاى نور جارى ساخته است كه به آن نور جلال آن ذات مقدّس را كشف كرده‌اند و به توجه حضرتش مشرف شده‌اند، و از هر دو جهان يعنى از ما سواى او دل كنده و روى برگردانده‌اند، و تنها بياد حضرتش مشغولند.

بعضى از اين الطاف و مواهب را خود آزموده‌ام و بعضى را دريافته‌ام و شنيده‌ام.

نيز خداى تعالى كتابهايى در حيله‌گرى‌هاى حلال و طلسمات و تعويذ و رقيه‌[١] و رمل مجرب براى تو آماده فرموده است.

اما «علم حيل» يا (طريق چاره‌جويى). قرآن مجيد به آن ناطق است مثلا در داستان (يوسف «ع») كه به فرمان او پيمانه زرّين را دربار برادر او پنهان كردند تا باين بهانه بتواند او را نزد خود نگاه دارد. اين علم در برابر دشمن حربه‌اى محسوب است. پس هر چه را كه با آن بتوان كيد دشمن را چاره‌اى جست و در شرع ممنوع نشده باشد بياموز.

امّا «تعويذ» و «رقيه» و طلسمات، من در آن علم كتابها دارم خود نيز در اين علم كتابى موسوم به (المنتقى) نوشته‌ام اما فرصت تجربه همه موارد آن را نداشته‌ام. تو خود آنچه را كه شايسته‌

[١] رقيه، دعا و طلسم براى حفظ جان و مال.( م)