و اى فرزندم اى محمد، بدان كه اگر خداى تعالى دمى در شب يا روز به عدالت با ما رفتار كند هرگز ما را بقائى نماند و كار ما به نابودى كشد زيرا حق حضرتش را رعايت نمى‌كنيم و در پيشگاه مقدّسش آن اندازه كه حق ديگران را مى‌پاييم حق جلالتش را پاس نمى‌داريم.

و به آن پايه كه بندگان حضرتش را كه سراپا به او نيازمندند بزرگ مى‌داريم از حضرت او تجليل نمى‌كنيم.

و بسا كه دل به آن مردم خوش مى‌كنيم و مشغول آنان مى‌شويم امّا از حضرت او جل جلاله روى مى‌گردانيم؛ به زبان بياد اوييم و به دل در انديشه غير او. پس اگر روان ما را از كالبد برآورد و عنايات خود را از ما سلب فرمايد و آب و نان ما را ببرد و در زندان خشم خود قرارمان دهد بحق او سوگند كه شايسته آنيم و چرا كه چنين نباشد؟ حالى كه با نفس خود و ديگر نيروهاى خود كه از مواهب الهى است چنان مى‌كنيم كه در معرض باز خواست و خشم او جل جلاله در مى‌آييم و حرمت و عظمت او را جل جلاله كوچك مى‌شمريم با اين همه در ساحت قدسش گام مى‌نهيم. پس زنهار كه اين امور را كوچك و بيمايه نپندارى كه چنين كار عمل نادانان و بيخبرانست. هان، پيروى آن گروه مكن كه خداوند جل جلاله فرمايد:

وَ لَنْ يَنْفَعَكُمُ الْيَوْمَ إِذْ ظَلَمْتُمْ أَنَّكُمْ فِي الْعَذابِ مُشْتَرِكُونَ‌ (سوره زخرف، آيه ٣٨)