و به بازرگانى دست مى‌زدند؟ خداى جلّ جلاله صدقه‌اى اندك هنگام مناجات با خود معين فرموده بود و آنان ترك مناجات او كردند و خداى تعالى آنان را مورد عتاب قرار داد و تفصيل اين رويدادها در شطرى از مناظره با فقيهى از زمره مخالفان را در قسمتى ازين رساله گفته‌ام و فقيه از آن سخنان سود جست و از گمراهى باز آمد.

بخش ٧١

اى فرزند گرامى، اى محمّد، بنگر كه چه مايه حيرت‌آور است كه قومى الفاظ اذان را كه هر روز و شب چندين بار و به طريق اعلان به گوش آنان مى‌رسيد حفظ نكرده باشند و در چگونگى‌هاى آن اختلاف كنند، پس نه عجب كه از روى حسد و دشمنى و ميل به انكار، بسيارى از نصوص امامت را نديده انگارند و روايات آن را بازگو نكنند، و مى‌بينيم اينان حتى امورى را كه مهم مى‌داشتند مهمل گذاشتند مثل تعيين جاى گور «عثمان» و مسلم است كه قتل او از امور مشهود است، همچنين گور عايشه با اينكه او در نظر آنها بلندترين جايگاه مادران جهان را داشت. همچنين نصوصى را كه در مورد پدرت على (ع) وجود داشت به عهده اهمال گذاشتند و مانندهاى آن را از روى حسد و دشمنى به بى‌اعتنايى گذراندند.

بخش ٧٢

و اى محمد فرزندم، كه خداى جل جلاله دلت را از نور