مى‌فرمايد و او را تا به خيرات بگرود به خدمت خود سرافراز مى‌دارد. و براى وصول او به نيكبختى جاويد، او را به مقام مقدّس دانش و اراده شناخت خود رهنمونى مى‌كند؛ بالحمله پايه او را به مرتبه‌اى والا كرده است كه خود عهده‌دار كار او شده و جامه پرهيز بر او راست كرده و او را به خلعت طهارت مخلّع فرموده است.

بخش ٤٧

و زان پس اى فرزند، اى محمّد، خداى جلّ جلاله ترا و ديگر تكليف داران را شايستگى آن داد كه از مقام مقدّس جلالت خود و ربوبيّت عظيم خويش با بى‌نيازى ذاتى از آفريده‌گان خود، شما را كتابى فرو فرستد و رسولانى از نواب و پيمبران و خاصان خود نزد شما گسيل دارد، حالى كه فرزند آدم را چنين مقامى نبود كه به چنين پايه از كرامت رسد، و آنگاه بين خداى جلّ جلاله، قادر قاهر و مالك اول و آخر هستى، با فرزند آدم ناتوان و آفريده كوچك از خاك فرو مايه كه هستيشان از خاك و از روحى مانند هواست، كار به اينجا رسيد كه پيش از شناخت بارى تعالى و بندگى او، در دنيا هر چه به آن نياز داشتند آنان را آماده كرد و براى پايه‌گذارى و پديد آوردن آن وسايل به رنج‌شان در نيفكند. اگر چه قدرت فراهم آوردن آن‌ها را نيز نداشتند اما بنى آدم نه به اين عنايت‌ها اعتراف مى‌كند، نه شكر آن به جاى مى‌آورد. آنسان كه گويى خود آن را بنا نهاده است و به وجود آورده است. با اين همه حق، تعالى شانه، به آنان احسان مى‌كند و آنان گناه مى‌كنند. به آنان روى مى‌آورد و آنان از آن درگاه روى بر مى‌گردانند، به آنان وعده سعادت مى‌دهد و آنان تقوى‌