آنگاه كه اين سخنان را گفتم مخاطب من كه از مخالفان بود امر حق را شناخت و دانست كه كار آنها نيرنگ‌بازى و زير و رو كردن حقايق بوده است تا حكومت جامعه را بدست آورند، بى‌آنكه خداى را در نظر گرفته و از حضرت حق جل جلاله بيمى به دل راه داده باشند.

بخش ٦٧

اى فرزندم اى محمد كه خداى جل جلاله ترا بهترين جانشين من قرار دهد و تحفه‌هاى عنايت و رأفت خود را براى تو كامل فرمايد، بدان كه من به كسى كه از رويداد سبك شمردن دين در روز سقيفه و معارضه مهاجر و انصار آگاه بود گفتم اگر اجتماع انصار در سقيفه در استقامت امامت اثرى داشت، بيش از حضور ابو بكر و عمر در آن مجمع اتفاق كرده بودند كه امامت امت حق آنانست و مهاجران را در امامت حقى نيست و سعد بن عباده را براى اين كار تعيين كردند. پس اگر در اجتماع نخستين آنان احتمال غلط و خطا مى‌رفت، بلكه مقدم داشتن خود به قريش به خطا و به غلط بود، پس به همين دليل پيمان آنان به خلافت ابو بكر نيز احتمال غلط و خطا داشت. بلكه خطا و غلط بودن آن از بدى پايان كار آن بيعت و اختلاف مسلمانان امرى آشكار است و اهل بيت نيز در غلط بودن آن پيمان و زيان آن همعقيده بودند.

اگر چه همين امر كه بر سالخوردگان و بزرگان خاندان ابو طالب و خاندان عباس و بنى هاشم و بزرگان مهاجران و مردمان‌