خداوند را جلّ جلاله، به بيان مقال و زبان حال سپاس مى‌گويم، سپاسى با اتصال و كمال پيوسته كه بر من منت گذاشته و در نور معرفت خود زبانم را به ثنا گويى و توصيف جمال و جلال خويش، در اقرار به فضل و كمال خود گويا ساخته است.

مر او را سپاس كه مرا به خلعت وجود سرافراز فرمود و در زمره كسانى درآورد كه آنان را از انكار حق بر كنار داشته است، و هنگامى كه زمين را به خطاب: ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً[١] مفتخر فرمود و در پاسخ به آستان جلالش عرضه شد كه: «أَتَيْنا طائِعِينَ» (يعنى آمديم سر در خط بندگى) مرا گرامى داشت و در ميان همه موجودات تاج افتخار: كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ‌ زيب تاركم فرمود و در تبار كسى از پيمبرانم قرار داد كه همه فرشتگان را فرمان داد تا زمين بوس او كنند. زان پس از پشت پدران و زهدان مادران، شعله وجودم را نسل به نسل منتقل فرمود و از تباهى‌ها كه بر امتهاى گذشته وارد شده بود در پناه خود نگاهم داشت. و در دژ استوار تبار سيّد المرسلين و افضل العالمين قرارم داد- و از شاخه‌هاى نسل اكمل الوصين و كاشف اسرار ربّ العالمين و ميوه دل سيّده نساء العالمين تشريف وجودم عنايت كرد.

[١] سوره فصّلت( ٤١) آيه ١١: ثُمَّ اسْتَوى‌ إِلَى السَّماءِ وَ هِيَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَ لِلْأَرْضِ ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً. قالَتا أَتَيْنا طائِعِينَ‌.