پادشاهان را بر من تحميل مى‌كرد اعتماد من به استخاره بود امّا اكنون به موهبت انوارى كه خداى جل جلاله به من عنايت فرموده است بر نهانى‌ها آگاهم و در چنين موارد استخاره كردن دور از صواب و مبارزه با رب الارباب است.

و اى فرزند اى محمد كه اميدوارم خداى جل جلاله به نيروى خدايى و انوار پروردگارى خود ترا از مخالطت با مردم بى‌نياز فرمايد در پرتو آن نور بنگر كه معاشرت آنان داراى اين خطر است كه ترا از ياد خداى جل جلاله باز دارد. اين كار مقتضى آنست كه در حركات و سكنات و جامه پوشيدن و نشست و برخاست با آنان ظاهر سازى كنى و تصنع بكار برى و حرمت خداى جل جلاله و ناموس عظيم او را واگذارى و بر پاى داشتن ناموس آنان خاطر ترا مشغول دارد. يكى از علماى محترم روزى بمن گفت به چه سبب همنشينى و گفتگو با ما را ترك كرده‌اى حالى كه تو ما را به سوى رب العالمين مى‌خوانى و به او نزديك مى‌گردانى، باو مطلبى گفتم كه خلاصه آن چنين است: اگر من خويشتن را چنان نيرومند بدانم كه هر وقت با شما همنشين باشم و گفتگو كنم در حال مجالست و محادثه با شما در دل و در ضمير خود به مجالست و محادثه با خداى جل جلاله مشغول باشم، شما نيز كاملا به حرمت حقتعالى بمن توجه داشته باشيد آنگاه مى‌توانم هر وقت كه دست دهد با شما جليس باشم و گفتگو كنم. اما بيم من از آن است كه اگر با شما به گفتگو پردازم يا مجالست كنم، دلم گاهى از مهر شما انباشته باشد و از ياد خداى تعالى فارغ باشم حال آنكه در پيشگاه الهى قرار دارم. پس عقيده دارم اگر حقتعالى را از ربوبيت و ولايت بر كنار دانم و به مهرورزى با