اما دستاويزى كه گمراهان به رويداد سقيفه و ماجراى تاويلاتى كه راجع به آن كرده‌اند شايسته چنان بود كه آن گروه واقعه را پنهان مى‌داشتند و اين همه رسوايى به بار نمى آورند. و آنان پيمبر خود را كه طاعتش فريضه آنان بود و خداى جل جلاله به تعظيم و بزرگداشت او فرمان داده بود، پيمبرى كه وجود مباركش از كم و بيش مايه خير اين جهانى و آن جهانى بود ترك كردند، و چندان نشكيفتند كه بدن پاك او را بشويند و بر آن كفن پوشانند و در مصيبت رحلت او چنان كه بايد سوكوارى كنند بلكه او را در آنجا كه بايد غسل مى‌دادند واگذاشتند و در طلب چيزى سرگرم شدند- طلب دنيا- كه فرمان داشتند از آن روى بگردانند.

گويى در دل آرزوى رحلت آن پيمبر گرامى را مى‌پروراندند تا پس ازو دنياخوارى كنند و توفيق اين بود، كه دوستان آن گروه مى‌انديشيدند كه آيا خداوند چنين تقصير هولناكى را مى‌بخشايد و از چنين سهل انگارى و فراموشكارى كه باعث كوچك شمردن اين امر بزرگ بود مى‌گذرد؟، آيا خداى جل جلاله توبه چنين امر زشت بى‌ادبانه را مى‌پذيرد؟ شگفتا كه مقام خطا و پوزش خواهى و آمرزش‌طلبى، از مقامات حجت آوردن و يارى طلبيدن گرديد.

بخش ٦١

و اى فرزندم محمد، كه اميدوارم خداى جل جلاله ترا به‌