در مشهودات ادب نگاه مى‌دارند. پس چگونه روا باشد كه با وجود علمى كه خداى جل جلاله بما دارد و يا وجود قدرت او بر ما و احسان او با ما، ادبى كه در محضر مقدّس او بجاى مى‌آوريم كمتر از آن باشد كه در باره مردمى كه از اعراض آنان باكى نداريم بجاى مى‌آوريم؟

بخش ١٣٧

و اى فرزند اگر به سفرى نيازمند شدى بدان كه خداى جل جلاله در سفر حافظ تست و حافظ همه موهبتهايى كه بتو انعام كرده است. او در همه نعمتها كه به تو عنايت فرموده است و در سفر از آن دور مى‌شوى در وطن جانشين تو مى‌گردد. پس، از روى هواى نفس و آز سفر مكن كه اگر چنين كنى با خداى جل جلاله جنگيده باشى و جلالت الهى او را سبك گرفته باشى و زمان سفر خود را در چيزى ضايع ساخته باشى كه در سراى جاويدان ترا از آن سودى نباشد. بلكه بايد قصد تو از مسافرت آن باشد كه از خداى جل جلاله به سوى او روى كنى، چه، هر كجا كه باشى در آستان اويى و بايد كه همه كارهاى سفر و حضر خود را به او بسپارى و روى باو داشته باشى. اگر چنين كنى سفر تو خدمت به او و براى اوست و سفر به سوى اوست و در حمايت و حفظ و كفايت اخلاص به او و تقرب باو مى‌باشى و هر چه در چنين سفرى روى دهد به زبان حال جبران آن بر عهده او جل جلاله است كه به حكم خرد هر كس كه به سوى سلطانى عادل براى كارهاى او سفر كند در زير سايه او باشد و در آن‌