را گشودند كه كسى پيش از پدرت على (ع) امير مؤمنان، به آن درجه پيروزى نايل نشده بود و بديهى است كه فتوحات بنى اميه بى‌آبروى نادان دليل صلاحيت آنها نبود.

بخش ٨١

اى فرزند بدان كه فتح‌هايى كه پس از جد بزرگوارت ٦ دست داد به تاييد حق جل جلاله و يارى او بود به صورت گرفتن آنچه وعده داده بود. نياى بزرگوار تو ٦ به نيروى پيمبرى آنچه حق تعالى شانه خبر داده بود دريافته بود و گروهى از مسلمانان به نيروى نبوت او مى‌دانستند كه كشورهاى ايران و روم (كشورهاى كسرى و قيصر) گشوده خواهد شد. نيز از فتح بلاد ديگر بعد از خود آگاهى داده بود، و مسلمانان راستى گفتار و صدق وعده آن رسول معظم ٦ را آزموده بودند و شنيده بودند كه قرآن كريم به اين ناطق است كه:

لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ* (سوره توبه آيه ٣٣) تا آن دين را بر همه دين‌ها چيره گرداند گر چه مشركان را ناخوشايند است.

و جماعتى از اصحاب تاريخ به درستى نكاتى كه به آن اشارت كردم گواهى داده‌اند و به ياد دارم كه (اعثم) در تاريخ خود مطلبى را گفته است كه مفاد آن چنين است كه ابو بكر، (ابو عبيده) و سپاه را به روم گسيل داشت و پيش از فتح آن ديار ازين جهان در گذشت. بعدها مسلمانان در زمان خلافت «عمر» آن ديار را گشودند. در آغاز حركت به سوى روم عده‌اى به «عمر» گفتند كه در