و اى فرزند اى محمد- كه يزدان پاك ترا به مقصود حضرتش بينا فرماياد، و در دفع شرّ حسودان و دشمنان نصرت دهاد- بدان كه وجود مطلقى كه ما را از روى فضل و مهر بيافريد و چراغ خرد در سراچه وجودمان برافروخت و ما را راهنمايانى معصوم معين كرد، به زبان حال، به آنان كه اميد بندگان را از درگاه احديّت قطع مى‌كنند و به آنچه از خدا منصرف كند سرگرم مى‌سازند و توجهشان را از درگاه قدس بارى تعالى به اجتهاد و انديشيدن در جهان ماده كه از آن آفريده شده‌اند مى‌گردانند، مورد خشم خود قرار مى‌دهد و سخط خود را بر آنان فرود مى‌آورد.

اينك بنگر كه از اجتهاد و نظر و انديشه آن كس كه از خاك ساخته شده است چه اميد توان داشت و چرا به اين گونه امور دست زده‌اند، و از تدبير رب الارباب و آفريننده و گسترنده اين وسايل و اسباب سرباز زده‌اند و چرا اين سخنان را از مردمى كه بنا گذاشته‌اند آنان را داراى مقام استادى بدانند و مرشد و رهبر خود انگارند مى‌پذيرند، حال آنكه به شهود و يقين مى‌دانند كه ترتّب مقدمات استدلال و درك حقيقت را خود در ضمير خويش به وجود نياورده‌اند.

بلكه نفس و ضمير خويش را وقتى ادراك كرده‌اند كه داراى نيروى دريافت گرديده است، و راههاى انديشيدن را پيموده و صاحبنظر شده است. و بالعيان مى‌دانند كه اين تصور و تصديقى كه در باطن خود به آن رسيده‌اند، حاصل كوشش و اجتهاد آنان نبوده است و به نيروى‌