خور توانايى سپاس او بگذار و هنگامى كه به آب لب تر مى‌كنى بياد آور كه در مقابل لذّتى كه از نوشيدن جرعه‌اى آب مى‌برى، خداى جل جلاله جهانى پهناور را بكار واداشته است. زيرا براى آشاميدن آب ناچار بايد موجود باشى و داراى حيات و عافيت، و اين امور محتاج به همه چيزهايى است كه در دنيا موجود است و وجود آنها به مصلحت آشاميدن تو وابسته است و اگر از جامى آب مى‌نوشى پس هر چيزى كه وجودش به آن جام وابسته باشد نعمتى است كه خداوند تعالى در حق تو روا داشته است تا اين جرعه آب را بنوشى نعمتى كه چون در اختيار تست وجود آن را كوچك و بى‌ارزش مى‌شمارى اما اگر هنگام نياز ترا از نوشيدن آن باز دارند آنگاه ارزش آن و قدر آن كسى را كه اين نعمت را بتو ارزانى داشته است جلّ جلاله خواهى دانست.

نيز به هوايى متوجه باش كه او جل جلاله بر آب وزانيده است تا سرد شود و گوارايى آن را در ذائقه تو كامل گرداند. اگر يكى از (خدمتگزاران) يا (كنيزان) تو هوا را بر آن وزانده بود تا خنك گردد همانا او را بر ديگران برترى مى‌دادى و بر مهربانى به او مى‌افزودى و در خور توانايى به او پاداش مى‌دادى. پس وقتى دلها وابسته احسان بنده‌اى از بندگان او باشد كه احسان آنان از احسان خداى تعالى به تو سر چشمه مى‌گيرد و از جمله نعمتهاى اوست كه در حق تو روا داشته است، پس چگونه تواند بود كه دلها به احسان خداى جل جلاله و شفقت او وابسته نباشد؟