به چيره‌گى كسانى كه بر پدرت على (ع) پيشى گرفتند مبتلا خواهد كرد. من در كتاب «طرائف» آگاهى جدّت محمّد (ع) را از ماجراى حال امت خود پس از رحلت به روشنى بيان داشته‌ام و در آن كتاب به تو ياد آورى كرده‌ام كه چگونه مى‌خواستند سراى فاطمه عليها سلام را با هر كس كه در آنجا بود بسوزانند. در آن روز عباس در آن خانه بود و على (ع) جدّت و حسن و حسين و عده‌اى از اخيار. نيز بيان كرده‌ام، كه (عمر) در شورا به حيله متوسل شد كه اگر جدت على (ع) توصيه «عمر» را نپذيرد به قتل برسد، و گفتم كه در روز سقيفه چگونه معاويه براى اينكه اهل بيت نبوت را درمانده كند كوشش‌ها كرد و چگونه پسرش يزيد به شهادت حسين ٧ دست يافت و كالبد شريف مطهرش را لگدكوب سم ستوران كرد، و سر مقدّسش را و سرهاى مطهر اصحابش را در شهرهاى اسلام بر نيزه زده اينجا و آنجا برد و حرم مطهر آن بزرگوار (ع) را به اسارت در شهرها گرداند، گويى اسيرانى كافر بودند؛ نيز در آن كتاب به توضيح گفته‌ام كه معاويه فرزند خود يزيد را به دست مسلمانان و بعضى اصحاب گمراه و گروهى كه در فساد و تباهى يا آنها همكارى كردند بر مردم دست تسلط داد، تا آنجا كه يزيد اهل مدينه را قتل عام كرد و زنان مردم آنجا را اسير نمود و از آنان بيعت گرفت كه بندگان يزيد بن معاويه باشند، و خانه كعبه را به منجنيق بست و خون اهل حرم را ريخت و پاى را در شرارت و ناكسى به جايى گذاشت كه كافران و اشرار به آنجا پاى نگذاشته بودند، و پدرت- كه درود پروردگار نثار او باد- و صالحان را بر منبر مسلمانان ناسزا گفت و لعن كرد، و اين كارى بود كه پادشاهان ديار كفر چنان نكرده بودند؛