پس چون ديدم نوشتن وصيتنامه كارى است كه پيمبران و اوصياى آنان و اولياء و دانشمندان به آن دست زده‌اند، آنگاه من نيز خداى را- جلّ جلاله- در پيروى از آنان فرمان بردم و گام در اين راه نهادم.

بخش ١١

و ديدم كه خداى جلّ جلاله فرزند بزرگتر من محمّد را بر ديگر فرزندانم، به چيزهاى مهمى كه ملك من قرار داده و در دست منست امتياز داده است. مصحف و شمشير و انگشترى و جامه‌هاى تنم را ويژه او فرموده است.

پس آنگاه ديدم كه اين ايثار و اختصاص براى كسى كه در صدد معامله مخلصانه با خداى جلّ جلاله باشد، هشدارى است.

پس من نيز فرزند بزرگتر خود را ممتاز دانستم و اندوخته‌هاى پروردگار بخشنده خرد و دل را ويژه او كردم. اميدوارم منظور داناى نهان و جامع او با هر محبوب چنين باشد.

پس دريافتم كه ميان آنچه در اين رساله آورده‌ام با آنچه خداى جلّ جلاله از تركه من به او اختصاص داده است مناسبتى موجود است، مصحف شريف شامل معارف الهى و حافظ نيكبختى آشكار و نعمتهاى نهانى است و در اين رساله درين معنى سخن گفته‌ام. چيزى كه به مشابه «شمشير» است آنست كه دشمنان مولاى خود را كه مى‌خواهند او را از راه خشنودى وى بگردانند دفع مى‌كند. و آنچه به منزله «خاتم» است آنست كه به كمك اين رساله‌