مى‌كند و ايشان خاكساران پشيمانيند: اى فرزند اى محمّد، بالجمله حاصل مطلب اين است كه براى راه رفتن و سوار شدن و تصرف در حركات و سكنات ناچار بايد وسايل و آلاتى بكار برى و براى خوردن و آشاميدن نيز به آلات و وسايلى نيازمندى كه در عمل آنها را بكار برى زنهار و زنهار كه چون اين وسائل بدون مشقت در دسترس تو قرار گرفته است از منعم آن جل جلاله كه به تو احسان فرموده است غفلت‌ورزى، همچنين مبادا از آنچه در هنگام زندگانى من و پس از مرگ كم و بيش بوسيله من به تو رسيده باشد، از اين بابت اشتغال به سپاسگويى و ياد من ترا از ياد خدا جل جلاله باز دارد.

چه، اوست كه مرا باين كارها فرمان داده است و مهر آن كار را بر دل من انداخته است و استعداد فراهم آوردن آنها را براى تو و برادرانت به من عطا فرموده است تا پيش از آنكه به آنها نيازمند شويد آنها را مهيا كنم پس بياد او جل جلاله پرداز. نه بياد من، و سپاسگوئى او كن نه سپاسگوئى من.

بخش ١١٨

و اى محمّد فرزندم، كه خداى جل جلاله قلبت را از يادها و انوار خود سرشار فرمايد. وقتى به همسرت احساس نياز كردى، بدان كه او خاطر ترا به كمك خود، از پريشانى دلبستگى به شهوات غفلتزا فراغت مى‌بخشد و مولاى تو بوسيله او ترا از زهر معاصى و لذات كشنده به سلامت نگاه مى‌دارد و دستيارى مى‌كند تا از پشت و ترائب (دنده‌هاى) تو فرزندانى از عدم بوجود آيند.

خداى جل جلاله شما را در اين مقصود سبب قرار مى‌دهد، به‌