و اى محمّد اى فرزند، كه اميد دارم خداى تعالى نثار شرف عنايت‌ها و فيض تحفه كرامت‌هاى خود را به تو افزون فرمايد، بدان كه خداى جل جلّاله ترا به شرف تكليف معرفت خود و معرفت فرستاده خود كه درود خداى بر او باد، و معرفت پيشوايان پاك- كه بر آنان درود باد- و به شناخت شريعتى كه بر بشر فرو فرستاده است و به اجراى وظايف عبادت خود سرفراز نموده است و آن، بزرگترين نيكويى و نعمت است كه به تو عنايت فرموده است آنسان كه شكرگزارى همه شاكران از شكرانه آن فرو ماند و كوشش همه كوشندگان از عهده حقوق آن بر نيايد. اينك بينديش كه اگر به خاك، كه آفرينش ما از آنست و خود آفريده‌اى از آفريدگان بارى تعالى است، خطاب آيد كه بالاترين آرزوى تو چيست؟ بسا كه آن اين باشد كه خداى تعالى آن را به آب و گياه و گلها زنده بدارد، چه، زندگى خاك همين است.

امّا مقام فرزند آدمى كه از همين خاك آفريده شده است به آنجا رسيده كه خداى جل جلاله او را از پايه پست خاكى بالايى داده و به مرتبه‌اى چنان بلند رسانيده كه به معرفت خود راه نموده است و به اداى شكرانه نعمتهايى كه به او عنايت فرموده است دلالت مى‌كند، و تشريف طاعت خود زيور اندام او مى‌سازد، و به شرف مجالست و گفتگو و راز گويى با حضرت خود گرامى مى‌دارد و به دست قدرت خود آسمان و زمين و آنچه در آسمانست براى او آماده‌